 |
 |
 |
Dag 13: Tortuguero NP - San Gerardo
Donderdag 2 November 2006
Iets voor zessen breekt er weer een
prachtige nieuwe dag aan. De zon schijnt volop en we hebben beide weer
niets van het
lawaai van de brulapen gehoord, tot grote ontsteltenis van onze
groepsgenoten.
Het schijnt werkelijk onmogelijk te zijn om door het gebrul heen te
slapen,
tenzij je oordopjes droeg. Nou geloof het of niet, we hebben heerlijk
geslapen
en zonder oordopjes. In de tuin hebben we bezoek gekregen van een
aantal
nieuwsgierige kleine toekans. Ze houden ons nauwlettend in de gaten.
Ook de
luidruchtige groep brulapen is nog niet verdwenen en volgt ons op de
voet. Vanaf
7 uur kunnen
we ontbijten in het restaurant van het hotel. We moeten behoorlijk
dooreten,
want Geert wil om 
half 8
vertrekken. Hij heeft voor een kleinere privé boot
gezorgd, zodat we wat minder last van het opspattende water hebben. Wel
duurt
het ritje beduidend langer dan de heenweg. Dit komt voornamelijk
doordat de
boot maar één motor heeft, tot grote ergernis van
Geert. Wij daarentegen genieten
nog even heerlijk van alle pracht en praal die Tortuguero
ons te bieden heeft. Ruim 2 uur later komen we bij onze
opstapplaats in Cano Blanco aan. Op
de kade zien we de bus al staan. Terwijl Geert en Freddy met de
koffers in de
weer zijn, nemen wij dankbaar gebruik van de tijd om een kopje koffie
te
drinken.
De eerste stop is in het plaatje Turialba. Hier bezoeken we weer zo'n heerlijke MusManni bakkerij voor de lunch. Het is nog relatief vroeg, zodat de meeste de broodjes in de bus eten. We vervolgen onze weg verder naar Cartago op de Valle Central. Cartago was de eerste hoofdstad van Costa Rica en werd in 1563 gesticht. We worden bij de markt afgezet en hebben de rest van de middag de tijd om de stad te verkennen. Uiteraard beginnen we onze tocht op de markt. Het is een drukte vanjewelste, zodat we het eigenlijk vrij snel voor gezien houden. Vervolgens lopen we naar het centrale plein waar we de restanten van de oude parochiekerk uit 1575 zien liggen. Veel meer dan een deel van de facade, de granieten muren, de sokkels en het plaveisel is er niet. Wel hebben ze binnen deze restanten een prachtige gekleurde tuin aangelegd. Aan de overkant van de straat duiken we een pinautomaat in, zodat we direct daarna nog wat boodschappen in de supermarkt kunnen doen. De Basilika de Nuestra Señora de los Angeles ligt zes blokken ten oosten van de Ruinas de la Parroquia en is van verre al zichtbaar. De basiliek ligt op een prachtig plein en staat helaas, voor ons inmiddels gewoonlijk, in de steigers. Op het plein staat een enorme menigte van mensen. Er is net een begrafenismis afgelopen en de hele stoet maakt zich gereed om naar de begraafplaats te lopen.
Half 4 verlaten we Cartago en zetten we koers richting San Gerardo. De lucht is inmiddels weer aan het betrekken en de eerste regendruppels beginnen al te vallen als we in de bus stappen. We moeten behoorlijk klimmen, zodat we nog verder in de wolken terecht komen. Af en toe zien we geen hand meer voor ogen. Gelukkig kent Freddy de weg op zijn duimpje, zodat we de afslag niet missen. Het laatste stukje naar ons hotel gaat over een smal paadje met bochten van maarliefst 180 graden. Het is maar goed dat we geen tegenliggers tegen komen, want ik vraag me af hoe dat dan had gegaan. Volgens Geert is de omgeving echt geweldig, helaas krijgen we daar helemaal niets van mee, omdat er een dikke grijze mist hangt. Na ruim driekwartier bochtenwerk komen we bij de Saverge Lodge aan. De lodge ligt werkelijk in de
middle of nowhere,
maar in een uniek natuurgebied. De
temperatuur is
inmiddels met 20 graden gedaald, zodat we zo snel mogelijk naar de
kamer
willen. Op de kamer blijkt het ook niet veel warmer te zijn, maar
gelukkig staat
er wel een klein straal kacheltje. Nadat we de koffers hebben gehaald,
barst
er weer een enorme bui los. De lodge is niet helemaal zoals we gehoopt
hadden.
De bedden zijn helemaal klammig en ook de handdoeken voelen nat aan.
Na een
warme douche voelen we ons ietsje beter. Rond half 7 loop ik terug
naar de
receptie in de hoop een mailtje te kunnen sturen, maar er zitten nog 2
wachtende
voor mij.
Om 7 uur gaan we het dineren in het restaurant van het hotel. We krijgen een enorm buffet voorgeschoteld met van alles erop en eraan. Dat is echt geweldig! Maar de toetjestafel slaat echt alles, zoveel toetjes heb ik nog nooit bijelkaar gezien. De meeste zitten aan het einde van de avond zo vol dat ze geen boe of bah meer kunnen zeggen. Voordat we terug naar de kamer lopen, duik ik nog even snel achter de computer om wat mailtjes te verzenden. Dat gaat niet zo snel als ik gehoopt had, want het toetsenbord is namelijk nogal versleten zodat ik me suf zoekt naar de juiste letters. Terug op de kamer hebben we gauw het kacheltje weer aangezet, want het is weer behoorlijk koud op de kamer. Rond half 10 beginnen de oogleden weer wat zwaar te worden en besluiten we het kacheltje uit te zetten en de oogjes te sluiten.
half 8
vertrekken. Hij heeft voor een kleinere privé boot
gezorgd, zodat we wat minder last van het opspattende water hebben. Wel
duurt
het ritje beduidend langer dan de heenweg. Dit komt voornamelijk
doordat de
boot maar één motor heeft, tot grote ergernis van
Geert. Wij daarentegen genieten
nog even heerlijk van alle pracht en praal die Tortuguero
ons te bieden heeft. Ruim 2 uur later komen we bij onze
opstapplaats in Cano Blanco aan. Op
de kade zien we de bus al staan. Terwijl Geert en Freddy met de
koffers in de
weer zijn, nemen wij dankbaar gebruik van de tijd om een kopje koffie
te
drinken. De eerste stop is in het plaatje Turialba. Hier bezoeken we weer zo'n heerlijke MusManni bakkerij voor de lunch. Het is nog relatief vroeg, zodat de meeste de broodjes in de bus eten. We vervolgen onze weg verder naar Cartago op de Valle Central. Cartago was de eerste hoofdstad van Costa Rica en werd in 1563 gesticht. We worden bij de markt afgezet en hebben de rest van de middag de tijd om de stad te verkennen. Uiteraard beginnen we onze tocht op de markt. Het is een drukte vanjewelste, zodat we het eigenlijk vrij snel voor gezien houden. Vervolgens lopen we naar het centrale plein waar we de restanten van de oude parochiekerk uit 1575 zien liggen. Veel meer dan een deel van de facade, de granieten muren, de sokkels en het plaveisel is er niet. Wel hebben ze binnen deze restanten een prachtige gekleurde tuin aangelegd. Aan de overkant van de straat duiken we een pinautomaat in, zodat we direct daarna nog wat boodschappen in de supermarkt kunnen doen. De Basilika de Nuestra Señora de los Angeles ligt zes blokken ten oosten van de Ruinas de la Parroquia en is van verre al zichtbaar. De basiliek ligt op een prachtig plein en staat helaas, voor ons inmiddels gewoonlijk, in de steigers. Op het plein staat een enorme menigte van mensen. Er is net een begrafenismis afgelopen en de hele stoet maakt zich gereed om naar de begraafplaats te lopen.
Half 4 verlaten we Cartago en zetten we koers richting San Gerardo. De lucht is inmiddels weer aan het betrekken en de eerste regendruppels beginnen al te vallen als we in de bus stappen. We moeten behoorlijk klimmen, zodat we nog verder in de wolken terecht komen. Af en toe zien we geen hand meer voor ogen. Gelukkig kent Freddy de weg op zijn duimpje, zodat we de afslag niet missen. Het laatste stukje naar ons hotel gaat over een smal paadje met bochten van maarliefst 180 graden. Het is maar goed dat we geen tegenliggers tegen komen, want ik vraag me af hoe dat dan had gegaan. Volgens Geert is de omgeving echt geweldig, helaas krijgen we daar helemaal niets van mee, omdat er een dikke grijze mist hangt. Na ruim driekwartier bochtenwerk komen we bij de Saverge Lodge aan. De lodge ligt werkelijk in de
middle of nowhere,
maar in een uniek natuurgebied. De
temperatuur is
inmiddels met 20 graden gedaald, zodat we zo snel mogelijk naar de
kamer
willen. Op de kamer blijkt het ook niet veel warmer te zijn, maar
gelukkig staat
er wel een klein straal kacheltje. Nadat we de koffers hebben gehaald,
barst
er weer een enorme bui los. De lodge is niet helemaal zoals we gehoopt
hadden.
De bedden zijn helemaal klammig en ook de handdoeken voelen nat aan.
Na een
warme douche voelen we ons ietsje beter. Rond half 7 loop ik terug
naar de
receptie in de hoop een mailtje te kunnen sturen, maar er zitten nog 2
wachtende
voor mij.Om 7 uur gaan we het dineren in het restaurant van het hotel. We krijgen een enorm buffet voorgeschoteld met van alles erop en eraan. Dat is echt geweldig! Maar de toetjestafel slaat echt alles, zoveel toetjes heb ik nog nooit bijelkaar gezien. De meeste zitten aan het einde van de avond zo vol dat ze geen boe of bah meer kunnen zeggen. Voordat we terug naar de kamer lopen, duik ik nog even snel achter de computer om wat mailtjes te verzenden. Dat gaat niet zo snel als ik gehoopt had, want het toetsenbord is namelijk nogal versleten zodat ik me suf zoekt naar de juiste letters. Terug op de kamer hebben we gauw het kacheltje weer aangezet, want het is weer behoorlijk koud op de kamer. Rond half 10 beginnen de oogleden weer wat zwaar te worden en besluiten we het kacheltje uit te zetten en de oogjes te sluiten.
 |
 |
 |
 |
 |