 |
 |
 |
Dag 17: Corcovado - Drake Bay
Maandag 6 November 2006
Voor het eerst tijdens deze vakantie worden
we om 5 uur van de wekker wakker. Uiteraard moet ik weer vreselijk nodig
plassen, zodat ik me als een speer aankleed. Nadat de tanden zijn gepoetst
en alles is ingepakt, lopen we alvast naar voren om wat te drinken en de
flessen te vullen. Vervolgens gooien we de bagage in de kar en beginnen we aan
de wandeling langs het strand. Marianne heeft de hele nacht liggen spoken en is er
vreselijk aan toe.
Ze is absoluut niet in staat om te lopen, zodat ze gezellig samen met
de bagage op de kar mag zitten. De
wandeling gaat voorspoedig en na een klein half uurtje bereiken we al
de
taxi's, die al netjes op ons staan te wachten. Helaas halen we het net
niet
helemaal met droge voeten, want de laatste rivier is echt te breed om
over heen te springen. Er wordt een stuk
sneller gereden dan op de heenweg en er zijn ook geen fotostops.
Hierdoor duurt
het tochtje precies 2 uur. We worden netjes voor de deur van restaurant
'Carolina' afgezet voor het ontbijt. Uiteraard gaan we weer voor de
heerlijke pancakes met mixed fruit juice. Na het ontbijt hebben we nog
een half uurtje de
tijd om een internetcafé te bezoeken en het thuisfront op de
hoogte te stellen
van onze avonturen.
Om 10 staat het vertrek gepland vanaf hotel 'Aqua Luna maar voordat we daadwerkelijk kunnen vertrekken, is er nog een hoop gedoe met de koffers en ontbreekt er nog een taxi. Nadat die laatste is gearriveerd, gaan wij maar alvast in de taxi zitten in de hoop dat de rest zal volgen. Het eerste gedeelte van de weg is echt vreselijk. We stuiteren af en toe zo erg, dat voor mijn gevoel al mijn ingewanden van plaats zijn verwisseld. Gelukkig is het niet de gehele rit zo en wordt het beter als we het heuvellandschap inrijden. We moeten wederom een aantal riviertjes oversteken, waarvan de bruggetjes zijn verdwenen. Hier en daar zien we nog wat restanten van oude bruggen. Hieruit blijkt maar weer hoe krachtig de natuur kan zijn. Bij een grote rivieroversteek stopt de taxi en wachten we totdat alle taxi’s zich verzameld hebben. Op dit punt is het vorig jaar helemaal misgegaan. Een 'stoere' taxichauffeur dacht toen wel even te weten hoe hij het beste deze oversteek kon nemen. Tegen het advies van zijn collega's stak hij de rivier op een verkeerd punt over en kwam de taxi voor 80% onder water te staan. De vakantiegangers hebben zichzelf toen gelukkig kunnen redden, maar een groot deel van de bagage was drijfnat en is verloren gegaan. Je moet er toch niet aan denken. Gelukkig gaat bij ons alles goed, maar spannend is het natuurlijk wel. Het laatste stuk van de rit gaat over het strand en dat heeft wel wat. Na ruim 2 uur rijden komen we bij de opstapplaats voor de boot naar de 'Punta Marenco Lodge' aan. Er is helaas maar één bootje zodat we in twee keer moeten overvaren. Het is echt proppen, want met negen man en de helft van de bagage is het bootje toch wel erg vol. Het is gelukkig maar 10 minuutjes varen en dat is maar goed ook want we worden zowat gelanceerd op het water. We stuiteren af en toe haast de boot uit. Eenmaal aan de andere kant van de lagune staat ons nog een zware klim naar het hotel te wachten. De bagage hoeven we gelukkig niet zelf mee te sjouwen. De beklimming is het wel meer dan waard. Het hotel ligt namelijk prachtig gesitueerd op een berg met uitzicht over zee. Ook vanaf de kamer hebben we een geweldig uitzicht. Onder het balkon begint het tropische regenwoud, waar we de kapucijner apen zien spelen en recht voor ons ligt de uitgestrekte Grote Oceaan. Bovendien blijken we ook nog een 'huis' kolibrie te hebben, die telkens weer terug komt naar dezelfde tak. Schitterend!
Om kwart voor 2 lopen we naar het restaurant van het hotel voor de lunch. In de middag hebben we samen met Wouter, Sheila en Marie-Anne afgesproken om naar het strand te gaan. Vanaf het
restaurant loopt een smal, stijl en glibberig paadje naar beneden. We
worden gadegeslagen door een hele grote groep kapucijner apen, die ons echt
nauwlettend in de gaten houd. Op een gegeven ogenblik vind eentje dat we toch wel een
bedreiging vormden voor zijn territorium. Hij wordt dan ook kwaad en begint met takken te
gooien. Op zich wel een dolkomisch gezicht zo'n eigenwijze aap, maar als hij
nogal dreigend zijn tanden laat zien, zijn we wat toch wat minder enthosiast. We lopen gauw
door en bereiken uiteindelijk gelukkig zonder kleerscheuren het strand. Bij een mooi
stukje wagen we een duik in het water. De temperatuur van het water is
heerlijk. Alleen hebben we nogal last van rotsen in het water zodat we goed moeten
opletten. De golven zijn behoorlijk hoog en krachtig. Dat blijkt helemaal als ma even
niet oplet en wordt meegesleurd. Ze knalt behoorlijk hard tegen zo’n
rotsblok. De schade blijft gelukkig beperkt tot een geschaafde knie, een kapotte hand en
een bijzonder pijnlijk stuitje. De lol is er meteen een af, zodat we
langzaam terug richting het hotel lopen. We hebben het
uitstekend gepland, want we zijn nog geen 5 minuten op de kamer of er barst
weer een enorme hoosbui los. We duiken eerst maar even lekker onder een koude
douche, zodat de wonden kunnen reinigen. Koos de kolibrie komt ook
een aantal keren langs, zodat ik me de rest van de middag vermaakt met het
maken van foto's.
Rond half 6 lopen we alvast naar het restaurant waar de rest van de groep al blijkt te zitten. We krijgen een drankje aangeboden van Jaap ter ere van zijn verjaardag. Sheila heeft inmiddels al in geuren en kleuren de klap van mijn moeder verteld, zodat iedereen even komt vragen hoe het gaat. Om 7 uur gaan we dineren. We zitten met z’n allen aan een grote tafel. Het is overduidelijk waar de jarige moet zitten, want die stoel is kompleet versierd met ballonnen. Hellen was hellaas afwezig. Zij heeft het zieke stokje van Marianne overgenomen. Het diner wordt aan tafel geserveerd en bestaat uit een bord met vis, aardappel, rijst en groente. Het toetje is een heerlijke verjaardagstaart, waarvoor speciaal de lichten worden gedoofd. Voordat we mogen aanvallen, worden eerst de kadootjes overhandigd. Geert heeft namens de groep een grappig T-shirt en een mooi boek van Costa Rica voor hem gekocht. Rond 9 uur is het weer tijd om te gaan en trekken we ons terug op de kamer voor de nacht.
Ze is absoluut niet in staat om te lopen, zodat ze gezellig samen met
de bagage op de kar mag zitten. De
wandeling gaat voorspoedig en na een klein half uurtje bereiken we al
de
taxi's, die al netjes op ons staan te wachten. Helaas halen we het net
niet
helemaal met droge voeten, want de laatste rivier is echt te breed om
over heen te springen. Er wordt een stuk
sneller gereden dan op de heenweg en er zijn ook geen fotostops.
Hierdoor duurt
het tochtje precies 2 uur. We worden netjes voor de deur van restaurant
'Carolina' afgezet voor het ontbijt. Uiteraard gaan we weer voor de
heerlijke pancakes met mixed fruit juice. Na het ontbijt hebben we nog
een half uurtje de
tijd om een internetcafé te bezoeken en het thuisfront op de
hoogte te stellen
van onze avonturen. Om 10 staat het vertrek gepland vanaf hotel 'Aqua Luna maar voordat we daadwerkelijk kunnen vertrekken, is er nog een hoop gedoe met de koffers en ontbreekt er nog een taxi. Nadat die laatste is gearriveerd, gaan wij maar alvast in de taxi zitten in de hoop dat de rest zal volgen. Het eerste gedeelte van de weg is echt vreselijk. We stuiteren af en toe zo erg, dat voor mijn gevoel al mijn ingewanden van plaats zijn verwisseld. Gelukkig is het niet de gehele rit zo en wordt het beter als we het heuvellandschap inrijden. We moeten wederom een aantal riviertjes oversteken, waarvan de bruggetjes zijn verdwenen. Hier en daar zien we nog wat restanten van oude bruggen. Hieruit blijkt maar weer hoe krachtig de natuur kan zijn. Bij een grote rivieroversteek stopt de taxi en wachten we totdat alle taxi’s zich verzameld hebben. Op dit punt is het vorig jaar helemaal misgegaan. Een 'stoere' taxichauffeur dacht toen wel even te weten hoe hij het beste deze oversteek kon nemen. Tegen het advies van zijn collega's stak hij de rivier op een verkeerd punt over en kwam de taxi voor 80% onder water te staan. De vakantiegangers hebben zichzelf toen gelukkig kunnen redden, maar een groot deel van de bagage was drijfnat en is verloren gegaan. Je moet er toch niet aan denken. Gelukkig gaat bij ons alles goed, maar spannend is het natuurlijk wel. Het laatste stuk van de rit gaat over het strand en dat heeft wel wat. Na ruim 2 uur rijden komen we bij de opstapplaats voor de boot naar de 'Punta Marenco Lodge' aan. Er is helaas maar één bootje zodat we in twee keer moeten overvaren. Het is echt proppen, want met negen man en de helft van de bagage is het bootje toch wel erg vol. Het is gelukkig maar 10 minuutjes varen en dat is maar goed ook want we worden zowat gelanceerd op het water. We stuiteren af en toe haast de boot uit. Eenmaal aan de andere kant van de lagune staat ons nog een zware klim naar het hotel te wachten. De bagage hoeven we gelukkig niet zelf mee te sjouwen. De beklimming is het wel meer dan waard. Het hotel ligt namelijk prachtig gesitueerd op een berg met uitzicht over zee. Ook vanaf de kamer hebben we een geweldig uitzicht. Onder het balkon begint het tropische regenwoud, waar we de kapucijner apen zien spelen en recht voor ons ligt de uitgestrekte Grote Oceaan. Bovendien blijken we ook nog een 'huis' kolibrie te hebben, die telkens weer terug komt naar dezelfde tak. Schitterend!
Om kwart voor 2 lopen we naar het restaurant van het hotel voor de lunch. In de middag hebben we samen met Wouter, Sheila en Marie-Anne afgesproken om naar het strand te gaan. Vanaf het
restaurant loopt een smal, stijl en glibberig paadje naar beneden. We
worden gadegeslagen door een hele grote groep kapucijner apen, die ons echt
nauwlettend in de gaten houd. Op een gegeven ogenblik vind eentje dat we toch wel een
bedreiging vormden voor zijn territorium. Hij wordt dan ook kwaad en begint met takken te
gooien. Op zich wel een dolkomisch gezicht zo'n eigenwijze aap, maar als hij
nogal dreigend zijn tanden laat zien, zijn we wat toch wat minder enthosiast. We lopen gauw
door en bereiken uiteindelijk gelukkig zonder kleerscheuren het strand. Bij een mooi
stukje wagen we een duik in het water. De temperatuur van het water is
heerlijk. Alleen hebben we nogal last van rotsen in het water zodat we goed moeten
opletten. De golven zijn behoorlijk hoog en krachtig. Dat blijkt helemaal als ma even
niet oplet en wordt meegesleurd. Ze knalt behoorlijk hard tegen zo’n
rotsblok. De schade blijft gelukkig beperkt tot een geschaafde knie, een kapotte hand en
een bijzonder pijnlijk stuitje. De lol is er meteen een af, zodat we
langzaam terug richting het hotel lopen. We hebben het
uitstekend gepland, want we zijn nog geen 5 minuten op de kamer of er barst
weer een enorme hoosbui los. We duiken eerst maar even lekker onder een koude
douche, zodat de wonden kunnen reinigen. Koos de kolibrie komt ook
een aantal keren langs, zodat ik me de rest van de middag vermaakt met het
maken van foto's. Rond half 6 lopen we alvast naar het restaurant waar de rest van de groep al blijkt te zitten. We krijgen een drankje aangeboden van Jaap ter ere van zijn verjaardag. Sheila heeft inmiddels al in geuren en kleuren de klap van mijn moeder verteld, zodat iedereen even komt vragen hoe het gaat. Om 7 uur gaan we dineren. We zitten met z’n allen aan een grote tafel. Het is overduidelijk waar de jarige moet zitten, want die stoel is kompleet versierd met ballonnen. Hellen was hellaas afwezig. Zij heeft het zieke stokje van Marianne overgenomen. Het diner wordt aan tafel geserveerd en bestaat uit een bord met vis, aardappel, rijst en groente. Het toetje is een heerlijke verjaardagstaart, waarvoor speciaal de lichten worden gedoofd. Voordat we mogen aanvallen, worden eerst de kadootjes overhandigd. Geert heeft namens de groep een grappig T-shirt en een mooi boek van Costa Rica voor hem gekocht. Rond 9 uur is het weer tijd om te gaan en trekken we ons terug op de kamer voor de nacht.
 |
 |
 |
 |
 |