Terug naar dag 20 Home Costa Rica
Verder naar dag 22


Dag 21: Manuel Antonio

Vrijdag 10 November 2006


Gewend als we inmiddels zijn, worden we netjes 10 minuten voor de wekker wakker. Op ons gemak maken we ons gereed voor het vertrek van half 7 naar het nationale park Manuel Antonio. We worden met de bus eerst even bij de MusManni bakkerij van Quepos afgezet voor het ontbijt. We kopen vier heerlijke bruine broodjes die we besmeren met die overheerlijke smaakvolle Uitrusten op strandje 5smeerkaas. We nemen ook nog twee pakjes likigurt pera (yoghurtdrank met peer smaak) mee. Aansluitend nemen we plaats aan één van de twee picknicktafels voor de deur van de bakkerij. In het zonnetje genieten we van ons simpele ontbijtje. Rond half 8 arriveren we bij de ingang van het nationale park, maar voordat we het park daadwerkelijk mogen betreden, moeten we met bootjes over een riviertje. We worden met drie verschillende bootjes naar de overkant gebracht. Alle drie de booteigenaren vinden dat we te weinig betalen en weigeren ons helemaal naar de overkant te brengen. Gelukkig krijgt Geert onze kapitein wel zover om ons op het droge af te zetten. We worden niet helemaal op de juiste plek afzet, waardoor we een klein stukje moeten klimmen en klauteren voordat we bij het ticketkantoortje aankomen. Dat hebben we er graag voor over, zolang we maar met droge voeten de overkant bereiken. Nadat iedereen de entree van het park ($7 pp) heeft betaald, kunnen we aan onze wandeling beginnen. Het wordt weer een pittige wandeling met veel klimwerk. Het pad bestaat uit stoeptegels die om de 50 centimeter zijn neergelegd. Helaas is het weer zo'n smal pad, waarbij we met zijn allen achter elkaar aan lopen. Net nadat we strandje 5 hebben bereikt, barst er een enorme regenbui los die we in de verte al boven de Grote Oceaan hebben zien hangen. We rennen zo goed en kwaad als het kan verder naar een overdekte picknickplaats om te schuilen. Hoe langer we hier staan, hoe drukker het begint te worden. Op een gegeven ogenblik ontstaat er een hoop commotie, want er is een groepje Amerikanen gearriveerd waarvan eentje een echt afgrijselijke soepjurk aan heeft. Cees is zo in de ban van deze jurk dat hij persé met dit dammetje op de foto wil. Uiteraard wordt dit via een slinkse wijze bereikt, doordat hij zogenaamd met Theo en Jaap op de foto gaat. De slimmerd! Zo gauw als het een beetje droog wordt, lopen we gezamenlijk via het luiaardpad het park uit. Onderweg merken we ineens dat we Ria kwijt zijn, zodat Geert, Theo en Lia terug gaan om haar te zoeken. In een van de boomtoppen langs dit paadje zien we nog een opgerolde drie-tenige luiaard zitten. Prachtig die viezerik! Half 11 zitten we toch wel een beetje beduusd en teleurgesteld aan de koffie. Het laatste nationale park is letterlijk en figuurlijk in het water gevallen en dat is toch wel heel erg jammer. Het einde is nogal chaotisch verlopen, zodat ik ietwat mopperend in de lokale bus stap die ons terug naar het hotel brengt.

De rest van de middag zijn we vrij en gebruiken we voor het kopen van de souvenirs. We hebben gisteren al het een en ander gezien en daar hebben we inmiddels een nachtje over kunnen slapen. Allereerst bezoeken we de 'super mas', een supermarkt waar we een flesje deodorant en wat limonade kopen.Een verfrissende regenbui In een winkeltje vrijwel naast de supermarkt zie ik in de etalage een erg leuke en sportieve schoudertas voor 11.500 colonnes, die ik wel graag wil hebben. Zo gezegd, zo gedaan! Vervolgens lopen we door naar 'Sport's dimensions' waar ik een leuk donkergroen T-shirt met de welbekende boomkikker koop voor Jeroen. Ik heb voor mezelf ook nog wat leuke T-shirts gezien, maar mijn postuur is niet helemaal geschikt (Big Schoulders volgens de verkoper) voor de T-shirtjes van hier. Aan het einde van de hoofdstraat vinden we bij de 'Motmot' een prachtige houten beeltenis van deze prachtige vogel voor ma. Aan de overkant van de straat zien we in een andere winkel een prachtige zeeschildpad van hout, die ik wel zie zitten als souvenir. In dit zelfde winkeltje vinden we ook nog een leuke houten puzzel voor Timo. Inmiddels hebben we behoorlijk trek gekregen van al die aankopen, zodat we bij 'Kamuk' gaan lunchen. We bestellen wederom van die lekkere kipsandwiches met patat. Als we bijna alles op hebben, schrikken we ons een ongeluk. Ineens horen we een aantal harde knallen en een hoop geschreeuw. Het is net of er boven ons een schietpartij is of zo. Mensen op de straat kijken ook geschrokken op. Al gauw blijkt dat er in de keuken van het hotel een ontploffing of steekvlam is geweest. Bij dit ongeluk is een van de koks zwaargewond geraakt. Hij ziet er echt vreselijk uit. Zijn gehele gezicht is rozig en zwart geblakerd van het vuur. Nadat de ambulance hem heeft meegenomen, rekenen we een beetje beduusd af en lopen we terug naar het hotel. Onderweg bedenken we ons ineens dat we nog wat mailtjes willen sturen naar het thuisfront, zodat we rechtsomkeert maken.

Rond half 3 zijn we terug op de kamer. We gebruiken de rest van de middag om op ons gemak alles netjes in te pakken voor de terugreis. Uiteraard wordt er ook nog even heerlijk gedoucht. Rond half 7 lopen we alvast richting de receptie in de hoop Theo te vinden voor de enveloppen voor Geert en Freddy. Zeven uur vertrekken we met de bus gezamenlijk naar het 'Marluna' restaurant voor ons galgenmaal. Tim is de uitverkorene om de enveloppen aan Geert en Freddy te mogen overhandigen. Hij heeft zich netjes voorbereid met een uitgebreide toespraak. Het diner is verrukkelijk. Vanaf de tafel kunnen we alles goed in de gaten houden. Een enorme dikke kok is hard aan het werk om al onze gerechten klaar te maken. Het kippetje wat we hebben uitgekozen is heerlijk mals en sappig. Als toetje heeft Geert voor een heerlijke Costa Ricaanse koffielikeur gezorgd, die we al toastend opdrinken. Pas om 10 uur rijden we terug naar het hotel. Voor het eerst tijdens deze reis liggen we zo laat op bed!



Home Travel photography Nature photography Links E-mail