 |
 |
 |
Dag 22: Quepos - Amsterdam
Zaterdag 11 November 2006
Het is duidelijk
dat het gisteravond een stuk later is gewordendan normaal, want het kost me
ontzettend veel moeite om uit bed te komen. Ondanks dat zijn we toch ruim op
tijd klaar voor vertrek. We moeten nog even geduld hebben, want er zijn nog
een aantal mensen met een open rekening bij het hotel. In de tussentijd worden
we gezellig bezig gehouden door een groepje kapucijneraapjes, waarvan er eentje
zijn staart mist. Nadat alle rekeningen zijn betaald, verzamelen we met zijn
allen nog even bij het zwembad voor een groepsfoto. Vervolgens nemen we afscheid van
Jaap en Josephine en duiken we de bus in. Uiteraard moet er eerst nog even
ontbeten worden, zodat we door de bus bij de MusManni bakkerij in Quepos worden afgezet. Na een klein half
uurtje 
rijden we gauw weer verder, want we hebben nog een behoorlijk stuk voor
de boeg. Rond half 11 hebben we onze eerste stop bij de Rió Tárcoles. De bus
zet ons voor een brug af, zodat we er overheen kunnen lopen. Vanaf die brug
hebben we een prachtig uitzicht over de rivier en zijn bedding. Op deze bedding
liggen enorme krokodillen te bakken in de zon. Aan de andere kant van de brug
drinken we nog even snel gezamenlijk een bakje koffie. Elf uur rijden we gauw
weer verder. Vrijwel direct begint de weg te stijgen en komen er van die
akelige scherpe bochten. Het feit dat de airco ook nog eens uit moet, maakt
dit laatste stukje van de reis er niet comfortabeler op. Ik ben in elk geval erg
blij dat ik mijn lange spijkerbroek nog niet aan heb. Tijdens het allerlaatste
stukje van de rit wordt ook nog eens de kaart verloot waar onze hele route opstaat. De eerste
vraag (gemiddelde leeftijd van de groep) heb ik, mijn moeder en Theo goed,
zodat er nog een tweede vraag (de afgelegde afstand van de reis) moet komen. Deze
vraag heeft Theo zowat op de kilometer gelijk, zodat hij de kaart wint.
Precies volgens de planning komen we om half 12 op het vliegveld van San José aan. Nadat alle koffers zijn uitgeladen en bij de rechtmatige eigenaren zijn teruggekeerd, nemen we afscheid van Geert en Freddy. Na dit afscheid lopen we de vertrekhal van het vliegveld in op zoek naar de taxbalie, waar we 26 dollar per persoon mogen inleveren. We krijgen direct weer een hele stapel formulieren mee om in te vullen. Als we alles hebben ingevuld, sluiten we aan in de Martinair rij. We hebben weer geluk, want net voor onze neus wordt er een extra balie geopend. De douane stelt echt helemaal niets voor. De man achter de balie bladert wat in onze paspoorten, maar kijkt ons niet eens aan. Achter de douane moeten we wel weer de schoenen, tassen en jassen uit voor de algehele scan. Nadat alle bommen zijn verwijderd, mogen we verder. Achter de schermen is het echt een drukte vanjewelste. De koffie en limonade moeten we staand opdrinken, want er zijn helemaal geen stoelen meer vrij. De rest van de tijd gebruiken
we om de laatste colonnes op
te maken. Nadat dat is gebeurd nemen we plaats bij de gate, waar we onze stapel formulieren doorworstelen. Netjes op tijd
beginnen we met instappen. We worden met bussen naar het vliegtuig gebracht.
Het is behoorlijk dringen, want er zijn geen vaste stoelen. We vechten ons
een weg naar binnen en vinden gelukkig nog een plekje met 2 stoelen naast
elkaar. Precies om 14:30 gaan we de lucht in. Vrijwel direct nadat we de
juiste hoogte hebben bereikt, krijgen we een heerlijke lunch geserveerd. Deze
bestaat uit een heerlijk wit knoopbrood met kipsalade, een stukje kokoskoek,
een rolletje pepermunt, een tonnetje yoghurt, een bakje vers fruit en een zakje
pretzels. Heerlijk! Tijdens het eten worden we weer vermaakt met een geweldige
aflevering van Mr Bean.
Na 2 uur en 25 minuten komen we al op de luchthaven van Miami aan. We moeten helaas overstappen, zodat dat vreselijk tafereel van de vingerafdrukken weer moet worden doorgelopen. In de juiste vertrekhal aangekomen, blijkt dat onze tweede vlucht pas om 20:25 vertrekt dat betekent dat we nog ruim 2 uur moeten wachten. Helaas! We proberen de tijd te doden met het bezoeken van wat winkeltjes, maar daar zijn we toch wel vrij snel in uitgekeken. Uiteindelijk ploffen we maar in een van de vele stoelen van de vertrekhal. Opeens zien we dat onze vertrektijd is veranderd in 20:55. Oh nee weer een half uur erbij! Gelukkig hebben we nog wat dollars in onze zak voor een lekker kopje koffie. Om kwart over 8 mogen we eindelijk beginnen met instappen. In het vliegtuig blijken onze stoelen bezet te zijn door een Duits echtpaar. Gelukkig blijken zij op de verkeerde stoelen te zitten en verhuizen ze naar hun juiste plek. Wederom gaan we keurig op tijd de lucht weer in. Twee uurtjes na ons vertrek krijgen we het diner. De man, die achter ons zat, bestelt in eerste instantie de visschotel, maar bijnader inzien had hij toch liever de kipschotel. De stewardess heeft vervolgens netjes tegen de man gezegd dat hij moet wachten totdat iedereen wat gehad heeft. Als er dan nog kipschotel over is dan kan hij deze krijgen en terecht! De man is het absoluut niet met de stewardess eens en begint een hoop heisa te maken. In de tussentijd genieten wij van ons kippetje, wat heerlijk smaakt. Uiteindelijk krijgt hij toch zijn zin, de mazzelaar! Na het eten proberen we nog wat te slapen en met succes. Na precies 8 uur vliegen landen we op het vliegveld van Schiphol. We zitten dit keer lekker dicht bij de douane, zodat we niet zo ver hoeven te lopen. Nadat we onze bagage hebben verzameld, nemen we afscheid van onze reisgenoten. Vervolgens lopen we naar de taxistandplaats, waar we na een uurtje wachten eindelijk worden opgepikt. We moeten nog een aardig eindje rijden, voordat we om half 3 de sleutel in het slot kunnen steken. Moe maar voldaan ploffen we op de bank en nemen we definitief afscheid van een prachtige reis door Costa Rica.
rijden we gauw weer verder, want we hebben nog een behoorlijk stuk voor
de boeg. Rond half 11 hebben we onze eerste stop bij de Rió Tárcoles. De bus
zet ons voor een brug af, zodat we er overheen kunnen lopen. Vanaf die brug
hebben we een prachtig uitzicht over de rivier en zijn bedding. Op deze bedding
liggen enorme krokodillen te bakken in de zon. Aan de andere kant van de brug
drinken we nog even snel gezamenlijk een bakje koffie. Elf uur rijden we gauw
weer verder. Vrijwel direct begint de weg te stijgen en komen er van die
akelige scherpe bochten. Het feit dat de airco ook nog eens uit moet, maakt
dit laatste stukje van de reis er niet comfortabeler op. Ik ben in elk geval erg
blij dat ik mijn lange spijkerbroek nog niet aan heb. Tijdens het allerlaatste
stukje van de rit wordt ook nog eens de kaart verloot waar onze hele route opstaat. De eerste
vraag (gemiddelde leeftijd van de groep) heb ik, mijn moeder en Theo goed,
zodat er nog een tweede vraag (de afgelegde afstand van de reis) moet komen. Deze
vraag heeft Theo zowat op de kilometer gelijk, zodat hij de kaart wint.Precies volgens de planning komen we om half 12 op het vliegveld van San José aan. Nadat alle koffers zijn uitgeladen en bij de rechtmatige eigenaren zijn teruggekeerd, nemen we afscheid van Geert en Freddy. Na dit afscheid lopen we de vertrekhal van het vliegveld in op zoek naar de taxbalie, waar we 26 dollar per persoon mogen inleveren. We krijgen direct weer een hele stapel formulieren mee om in te vullen. Als we alles hebben ingevuld, sluiten we aan in de Martinair rij. We hebben weer geluk, want net voor onze neus wordt er een extra balie geopend. De douane stelt echt helemaal niets voor. De man achter de balie bladert wat in onze paspoorten, maar kijkt ons niet eens aan. Achter de douane moeten we wel weer de schoenen, tassen en jassen uit voor de algehele scan. Nadat alle bommen zijn verwijderd, mogen we verder. Achter de schermen is het echt een drukte vanjewelste. De koffie en limonade moeten we staand opdrinken, want er zijn helemaal geen stoelen meer vrij. De rest van de tijd gebruiken
we om de laatste colonnes op
te maken. Nadat dat is gebeurd nemen we plaats bij de gate, waar we onze stapel formulieren doorworstelen. Netjes op tijd
beginnen we met instappen. We worden met bussen naar het vliegtuig gebracht.
Het is behoorlijk dringen, want er zijn geen vaste stoelen. We vechten ons
een weg naar binnen en vinden gelukkig nog een plekje met 2 stoelen naast
elkaar. Precies om 14:30 gaan we de lucht in. Vrijwel direct nadat we de
juiste hoogte hebben bereikt, krijgen we een heerlijke lunch geserveerd. Deze
bestaat uit een heerlijk wit knoopbrood met kipsalade, een stukje kokoskoek,
een rolletje pepermunt, een tonnetje yoghurt, een bakje vers fruit en een zakje
pretzels. Heerlijk! Tijdens het eten worden we weer vermaakt met een geweldige
aflevering van Mr Bean.Na 2 uur en 25 minuten komen we al op de luchthaven van Miami aan. We moeten helaas overstappen, zodat dat vreselijk tafereel van de vingerafdrukken weer moet worden doorgelopen. In de juiste vertrekhal aangekomen, blijkt dat onze tweede vlucht pas om 20:25 vertrekt dat betekent dat we nog ruim 2 uur moeten wachten. Helaas! We proberen de tijd te doden met het bezoeken van wat winkeltjes, maar daar zijn we toch wel vrij snel in uitgekeken. Uiteindelijk ploffen we maar in een van de vele stoelen van de vertrekhal. Opeens zien we dat onze vertrektijd is veranderd in 20:55. Oh nee weer een half uur erbij! Gelukkig hebben we nog wat dollars in onze zak voor een lekker kopje koffie. Om kwart over 8 mogen we eindelijk beginnen met instappen. In het vliegtuig blijken onze stoelen bezet te zijn door een Duits echtpaar. Gelukkig blijken zij op de verkeerde stoelen te zitten en verhuizen ze naar hun juiste plek. Wederom gaan we keurig op tijd de lucht weer in. Twee uurtjes na ons vertrek krijgen we het diner. De man, die achter ons zat, bestelt in eerste instantie de visschotel, maar bijnader inzien had hij toch liever de kipschotel. De stewardess heeft vervolgens netjes tegen de man gezegd dat hij moet wachten totdat iedereen wat gehad heeft. Als er dan nog kipschotel over is dan kan hij deze krijgen en terecht! De man is het absoluut niet met de stewardess eens en begint een hoop heisa te maken. In de tussentijd genieten wij van ons kippetje, wat heerlijk smaakt. Uiteindelijk krijgt hij toch zijn zin, de mazzelaar! Na het eten proberen we nog wat te slapen en met succes. Na precies 8 uur vliegen landen we op het vliegveld van Schiphol. We zitten dit keer lekker dicht bij de douane, zodat we niet zo ver hoeven te lopen. Nadat we onze bagage hebben verzameld, nemen we afscheid van onze reisgenoten. Vervolgens lopen we naar de taxistandplaats, waar we na een uurtje wachten eindelijk worden opgepikt. We moeten nog een aardig eindje rijden, voordat we om half 3 de sleutel in het slot kunnen steken. Moe maar voldaan ploffen we op de bank en nemen we definitief afscheid van een prachtige reis door Costa Rica.
 |
 |
 |
 |
 |