Terug naar dag 3 Home Costa Rica
Verder naar dag 5


Dag 4: Rincon de la Vieja

Dinsdag 24 Oktober 2006

Als we opstaan is het nog te donker om te zien of het nu droog is of niet. Gelukkig komen al gauw de eerste zonnestralen van de dag door de gordijnen heen. Het is nog heerlijk vroeg, zodat we De 'suspension bridge' van Rincon de la Vieja tijd hebben voor een rondje over het terrein. Aan onze rechterkant schijnt een uitzichtpunt in het bos te liggen wat wel een bezoekje waard is op deze heldere ochtend. Het is niet ver lopen en al gauw zien we een torentje bovenop een hoge berg zand. Het uitzicht is prachtig, zeker nu de zon net opkomt. In de verte zien we de mistbanken nog over de bergen hangen. De eerste zonnestralen proberen zich door deze mistbanken heen te wurmen, prachtig! Het is zelfs zo helder dat we de twee vulkanen, Santa Mariá (1672m) en Rincón de la Vieja (1896m), kunnen zien liggen. Vanaf het uitzichtpunt lopen we direct door naar het restaurant voor het ontbijt. We hebben weer keuze genoeg: scrumbled eggs, pancakes, brood en vers fruit.

Om kwart over zeven vertrekken we naar het Nationale Park Rincón de la Vieja. We moeten nog ruim driekwartier stuiteren in de bus, voordat we bij de ingang van het park aankomen. In eerste instantie is niet geheel duidelijk waar nu de ingang van het park is, zodat we Geert maar getrouw volgen. Hij gaat immers vooruit om de tickets te kopen.
Vanaf het ticketkantoortje slaam we meteen rechtsaf het park in en beginnen we aan onze wandeling naar Las Pailas. Dit gebied zit vol met damp- en gasbronnen. Het pad kronkelt door het tropische regenwoud en af en toe horen we in de verte rare geluiden door de bomen galmen. Als we een beekje oversteken, zien we ineens een neusbeertje nieuwsgierig door het struikgewas kruipen. Uiteraard is het beestje op zoek naar voedsel en hoopt hij bij ons misschien wel wat te vinden. Terwijl wij hem staan te observeerden, La Cangrejakruipen brulapen langzaam naderbij vanuit de boomtoppen. Als zij ineens plotseling beginnen te brullen, schrikken we ons een ongeluk. We lopen gauw weer verder door het park. Als eerste passeren we een kleine waterval die niet meer dan een lekkende kraan blijkt te zijn. Best bijzonder zo midden in de regentijd. Vervolgens komen we langs pruttelende modderpoelen, die fumarolas genoemd worden. Er staat trouwens heel wat water in, zodat een 'kokende waterput' op dit moment een geschiktere naam is. Volcanito is een heel pakket met pruttelende gaten waar stoom en typische aroma’s te voorschijn komen. Heerlijk! Na ruim een uurtje lopen, gaat het pad verder op een wat opener terrein. Hier is het meteen een stuk warmer. De Laguna Fumarolica wordt door een aantal leden van de groep overgeslagen. Het blijkt overigens ook niet veel meer dan een moddermeer te zijn. Veel activiteit is er niet meer te vinden.

Na de wandeling heeft Geert voor een heerlijke verse ananas gezorgd en dat smaakt prima. Al gauw nemen we afscheid van Wouter, Sheila, Theo, Annie en Cees, want die gaan terug naar het hotel om paard te rijden. De rest van de groep begint aan de Catarata Cancreja trail, overigens geheel tegen de verwachtig van Geert in, want hij had niet gedacht dat we nog trek zouden hebben in zo'n grote wandeling na ons ochtendprogramma. We moeten eerst nog wel een aardig stukje tussen de paarden door naar het begin van de wandeling. Al vrij snel zien we een aantal Tayra's Het open land in Rincon de la Vieja(marterachtig dier) door de bomen kruipen. Ze zijn erg schuw, waardoor ze vrij snel in de jungle verdwijnen. De wandeling gaat over een stijl en blubberig pad, waarbij we heel goed naar de grond moeten kijken. Af en toe word je namelijk gewoon door een boomwortels getakeld. De Rió Blanco en de Quebrada Agria zijn gelukkig niet zulke brede rivieren zodat we ze vrij gemakkelijk, met droge voeten, kunnen oversteken. Het laatste gedeelte van de wandeling gaat weer over open terrein en dan voelen we de zon goed branden. Na ruim zeven kwartier bereiken we de waterval La Cangreja, waar we heerlijk van onze meegebrachte lunch genieten. De meeste besluiten nog even een verfrissende duik in het water te nemen. Nouja duik, het is glibberen naar het water, want er loopt niet echt een pad. Een uurtje later vinden we het weer tijd om aan de terugreis te beginnen. De meeste staan zich nog om te kleden maar dat is geen probleem want iedereen loopt toch zijn eigen tempo. Het eerste stuk is erg rotsachtig en glad. Eenmaal boven zien we de donkere wolken alweer samenpakken. Het open terrein is goed te doen nu we langzaam naar boven gaan. Al gauw hebben we een aardig gat geslagen met de rest van de groep. Het is inmiddels ook zachtjes begonnen met regenen. We willen zo snel mogelijk het regenwoud bereiken, voordat de bui echt losbarst. De terugtocht gaat een stuk gemakkelijker, zodat we na vijf kwartier alweer tussen de paarden staan. We moesen nog wel een aardig tijdje wachten op de rest van de groep. Gelukkig krijgen we gezelschap van een hele groep neusberen die even heel nieuwsgierig komen neuzen. Terwijl we zo staan te wachten worden we geprikt door rare kleine zwarte vliegjes. Ze laten zelfs hele bloedsporen na. Een klein uurtje later arriveren de laatste leden van de groep.

Rond 5 uur zijn we terug in het hotel waar we even snel onder de douche duiken, want om half 7 moeten we alweer verzamelen voor het diner. We gaan weer terug naar 'Paso Real' in Liberia voor het diner. We bestellen bijna allemaal het dagmenu. Wij krijgen een enorm bord vol met kip, rijst, gebakken banaan en bruine bonen. Nadat we heerlijk hebben zitten smullen, gaan we rond negen uur weer terug naar het hotel. Daar nemen we afscheid van onze chauffeur José, want Freddy is eindelijk gearriveerd.  Niet veel later liggen we alweer  te soezen in bed, heerlijk!



Home Travel photography Nature photography Links E-mail