 |
 |
 |
Dag 4: Rincon de la Vieja
Dinsdag 24 Oktober 2006
Als
we opstaan is het nog te donker om te zien of het
nu droog is of niet. Gelukkig komen al gauw de eerste zonnestralen
van de dag
door de gordijnen heen. Het is nog
heerlijk vroeg, zodat we 
tijd hebben voor een rondje over het
terrein. Aan onze rechterkant schijnt een uitzichtpunt
in
het bos te
liggen wat wel een bezoekje waard is op deze heldere ochtend.
Het is
niet ver lopen en al gauw zien we een torentje bovenop een hoge berg
zand. Het
uitzicht is prachtig, zeker nu de zon net opkomt. In de verte zien we
de
mistbanken nog over de bergen hangen. De eerste zonnestralen proberen
zich
door deze mistbanken heen te wurmen, prachtig! Het is zelfs zo
helder dat
we de
twee
vulkanen, Santa Mariá (1672m) en Rincón de la
Vieja (1896m), kunnen zien
liggen. Vanaf het
uitzichtpunt lopen we direct door naar het restaurant voor het ontbijt.
We
hebben
weer keuze genoeg: scrumbled eggs, pancakes, brood en vers fruit.
Om kwart over zeven vertrekken we naar het Nationale Park Rincón de la Vieja. We moeten nog ruim driekwartier stuiteren in de bus, voordat we bij de ingang van het park aankomen. In eerste instantie is niet geheel duidelijk waar nu de ingang van het park is, zodat we Geert maar getrouw volgen. Hij gaat immers vooruit om de tickets te kopen. Vanaf het ticketkantoortje slaam we meteen rechtsaf het park in en beginnen we aan onze wandeling naar Las Pailas. Dit gebied zit vol met damp- en gasbronnen. Het pad kronkelt door het tropische regenwoud en af en toe horen we in de verte rare geluiden door de bomen galmen. Als we een beekje oversteken, zien we ineens een neusbeertje nieuwsgierig door het struikgewas kruipen. Uiteraard is het beestje op zoek naar voedsel en hoopt hij bij ons misschien wel wat te vinden. Terwijl wij hem staan te observeerden,
kruipen
brulapen langzaam naderbij vanuit de boomtoppen. Als zij ineens
plotseling
beginnen te
brullen, schrikken we ons een ongeluk. We
lopen gauw weer verder
door het park. Als eerste passeren we een kleine waterval die niet
meer dan
een lekkende kraan blijkt te zijn. Best bijzonder zo midden in de
regentijd.
Vervolgens komen we langs pruttelende modderpoelen, die fumarolas
genoemd worden. Er staat trouwens heel wat water in,
zodat een 'kokende waterput' op dit moment een geschiktere
naam is. Volcanito is een heel
pakket met pruttelende gaten waar stoom en
typische
aroma’s te voorschijn komen. Heerlijk! Na ruim een uurtje
lopen, gaat
het pad verder op een wat opener terrein. Hier is het meteen een stuk
warmer. De Laguna Fumarolica wordt
door een
aantal leden van de groep overgeslagen. Het blijkt overigens ook niet
veel meer dan een moddermeer te zijn. Veel activiteit is er
niet meer te
vinden.
Na de wandeling heeft Geert voor een heerlijke verse ananas gezorgd en dat smaakt prima. Al gauw nemen we afscheid van Wouter, Sheila, Theo, Annie en Cees, want die gaan terug naar het hotel om paard te rijden. De rest van de groep begint aan de Catarata Cancreja trail, overigens geheel tegen de verwachtig van Geert in, want hij had niet gedacht dat we nog trek zouden hebben in zo'n grote wandeling na ons ochtendprogramma. We moeten eerst nog wel een aardig stukje tussen de paarden door naar het begin van de wandeling. Al vrij snel zien we een aantal Tayra's
(marterachtig
dier) door de bomen kruipen.
Ze zijn erg
schuw, waardoor ze vrij snel in de jungle verdwijnen. De wandeling gaat
over een
stijl en blubberig pad, waarbij we heel goed naar de grond moeten
kijken. Af en
toe word je namelijk gewoon door een boomwortels getakeld. De
Rió
Blanco en de
Quebrada
Agria zijn gelukkig niet zulke brede rivieren zodat we ze
vrij
gemakkelijk, met droge voeten, kunnen oversteken. Het laatste gedeelte
van de
wandeling gaat weer over open terrein en dan voelen we de zon goed
branden. Na
ruim zeven
kwartier bereiken we de waterval La
Cangreja, waar we heerlijk van onze meegebrachte lunch
genieten. De meeste
besluiten nog even een verfrissende duik in het water te nemen. Nouja
duik, het is glibberen naar het water, want er loopt niet echt een pad.
Een
uurtje later
vinden we het weer tijd om aan de terugreis te beginnen. De meeste
staan zich
nog om te kleden maar dat is geen probleem want iedereen loopt toch
zijn eigen
tempo. Het eerste stuk is erg rotsachtig en glad. Eenmaal boven zien
we de
donkere wolken alweer samenpakken. Het
open terrein is goed te doen nu we langzaam naar boven gaan. Al gauw
hebben we
een aardig
gat geslagen met de rest van de groep. Het is inmiddels ook zachtjes
begonnen
met regenen. We willen zo snel mogelijk het regenwoud bereiken, voordat
de bui echt losbarst. De terugtocht gaat een stuk gemakkelijker, zodat
we na
vijf kwartier
alweer tussen de paarden staan. We moesen nog wel een aardig tijdje
wachten
op de rest van de groep. Gelukkig krijgen we gezelschap van een hele
groep
neusberen die even heel nieuwsgierig komen neuzen. Terwijl we zo staan
te
wachten
worden we geprikt door rare kleine zwarte vliegjes. Ze
laten
zelfs hele bloedsporen na. Een klein uurtje later arriveren de
laatste leden van de
groep.
Rond 5 uur zijn we terug in het hotel waar we even snel onder de douche duiken, want om half 7 moeten we alweer verzamelen voor het diner. We gaan weer terug naar 'Paso Real' in Liberia voor het diner. We bestellen bijna allemaal het dagmenu. Wij krijgen een enorm bord vol met kip, rijst, gebakken banaan en bruine bonen. Nadat we heerlijk hebben zitten smullen, gaan we rond negen uur weer terug naar het hotel. Daar nemen we afscheid van onze chauffeur José, want Freddy is eindelijk gearriveerd. Niet veel later liggen we alweer te soezen in bed, heerlijk!
tijd hebben voor een rondje over het
terrein. Aan onze rechterkant schijnt een uitzichtpunt
in
het bos te
liggen wat wel een bezoekje waard is op deze heldere ochtend.
Het is
niet ver lopen en al gauw zien we een torentje bovenop een hoge berg
zand. Het
uitzicht is prachtig, zeker nu de zon net opkomt. In de verte zien we
de
mistbanken nog over de bergen hangen. De eerste zonnestralen proberen
zich
door deze mistbanken heen te wurmen, prachtig! Het is zelfs zo
helder dat
we de
twee
vulkanen, Santa Mariá (1672m) en Rincón de la
Vieja (1896m), kunnen zien
liggen. Vanaf het
uitzichtpunt lopen we direct door naar het restaurant voor het ontbijt.
We
hebben
weer keuze genoeg: scrumbled eggs, pancakes, brood en vers fruit. Om kwart over zeven vertrekken we naar het Nationale Park Rincón de la Vieja. We moeten nog ruim driekwartier stuiteren in de bus, voordat we bij de ingang van het park aankomen. In eerste instantie is niet geheel duidelijk waar nu de ingang van het park is, zodat we Geert maar getrouw volgen. Hij gaat immers vooruit om de tickets te kopen. Vanaf het ticketkantoortje slaam we meteen rechtsaf het park in en beginnen we aan onze wandeling naar Las Pailas. Dit gebied zit vol met damp- en gasbronnen. Het pad kronkelt door het tropische regenwoud en af en toe horen we in de verte rare geluiden door de bomen galmen. Als we een beekje oversteken, zien we ineens een neusbeertje nieuwsgierig door het struikgewas kruipen. Uiteraard is het beestje op zoek naar voedsel en hoopt hij bij ons misschien wel wat te vinden. Terwijl wij hem staan te observeerden,
kruipen
brulapen langzaam naderbij vanuit de boomtoppen. Als zij ineens
plotseling
beginnen te
brullen, schrikken we ons een ongeluk. We
lopen gauw weer verder
door het park. Als eerste passeren we een kleine waterval die niet
meer dan
een lekkende kraan blijkt te zijn. Best bijzonder zo midden in de
regentijd.
Vervolgens komen we langs pruttelende modderpoelen, die fumarolas
genoemd worden. Er staat trouwens heel wat water in,
zodat een 'kokende waterput' op dit moment een geschiktere
naam is. Volcanito is een heel
pakket met pruttelende gaten waar stoom en
typische
aroma’s te voorschijn komen. Heerlijk! Na ruim een uurtje
lopen, gaat
het pad verder op een wat opener terrein. Hier is het meteen een stuk
warmer. De Laguna Fumarolica wordt
door een
aantal leden van de groep overgeslagen. Het blijkt overigens ook niet
veel meer dan een moddermeer te zijn. Veel activiteit is er
niet meer te
vinden.Na de wandeling heeft Geert voor een heerlijke verse ananas gezorgd en dat smaakt prima. Al gauw nemen we afscheid van Wouter, Sheila, Theo, Annie en Cees, want die gaan terug naar het hotel om paard te rijden. De rest van de groep begint aan de Catarata Cancreja trail, overigens geheel tegen de verwachtig van Geert in, want hij had niet gedacht dat we nog trek zouden hebben in zo'n grote wandeling na ons ochtendprogramma. We moeten eerst nog wel een aardig stukje tussen de paarden door naar het begin van de wandeling. Al vrij snel zien we een aantal Tayra's
(marterachtig
dier) door de bomen kruipen.
Ze zijn erg
schuw, waardoor ze vrij snel in de jungle verdwijnen. De wandeling gaat
over een
stijl en blubberig pad, waarbij we heel goed naar de grond moeten
kijken. Af en
toe word je namelijk gewoon door een boomwortels getakeld. De
Rió
Blanco en de
Quebrada
Agria zijn gelukkig niet zulke brede rivieren zodat we ze
vrij
gemakkelijk, met droge voeten, kunnen oversteken. Het laatste gedeelte
van de
wandeling gaat weer over open terrein en dan voelen we de zon goed
branden. Na
ruim zeven
kwartier bereiken we de waterval La
Cangreja, waar we heerlijk van onze meegebrachte lunch
genieten. De meeste
besluiten nog even een verfrissende duik in het water te nemen. Nouja
duik, het is glibberen naar het water, want er loopt niet echt een pad.
Een
uurtje later
vinden we het weer tijd om aan de terugreis te beginnen. De meeste
staan zich
nog om te kleden maar dat is geen probleem want iedereen loopt toch
zijn eigen
tempo. Het eerste stuk is erg rotsachtig en glad. Eenmaal boven zien
we de
donkere wolken alweer samenpakken. Het
open terrein is goed te doen nu we langzaam naar boven gaan. Al gauw
hebben we
een aardig
gat geslagen met de rest van de groep. Het is inmiddels ook zachtjes
begonnen
met regenen. We willen zo snel mogelijk het regenwoud bereiken, voordat
de bui echt losbarst. De terugtocht gaat een stuk gemakkelijker, zodat
we na
vijf kwartier
alweer tussen de paarden staan. We moesen nog wel een aardig tijdje
wachten
op de rest van de groep. Gelukkig krijgen we gezelschap van een hele
groep
neusberen die even heel nieuwsgierig komen neuzen. Terwijl we zo staan
te
wachten
worden we geprikt door rare kleine zwarte vliegjes. Ze
laten
zelfs hele bloedsporen na. Een klein uurtje later arriveren de
laatste leden van de
groep. Rond 5 uur zijn we terug in het hotel waar we even snel onder de douche duiken, want om half 7 moeten we alweer verzamelen voor het diner. We gaan weer terug naar 'Paso Real' in Liberia voor het diner. We bestellen bijna allemaal het dagmenu. Wij krijgen een enorm bord vol met kip, rijst, gebakken banaan en bruine bonen. Nadat we heerlijk hebben zitten smullen, gaan we rond negen uur weer terug naar het hotel. Daar nemen we afscheid van onze chauffeur José, want Freddy is eindelijk gearriveerd. Niet veel later liggen we alweer te soezen in bed, heerlijk!
 |
 |
 |
 |
 |