 |
 |
 |
Dag 6: Monteverde
Donderdag 26 Oktober 2006
Ondanks
dat het gisteren best laat is geworden,
worden we toch nog net voor de wekker (half 6) wakker. Een uurtje later
vertrekken we al naar Santa Elena voor 
het
ontbijt in een lokaal bakkerijtje. Het is een gezellling maar klein
bakkerijtje. Er is keuze zat dus dat maakt het weer lekker moeilijk.
Nadat
we wat
hebben uitgezocht, eten we aan een van de tafeltjes gezellig tussen de
lokale bevolking ons
broodje. Kwart over 7 zijn we klaar en gaan we verder op weg naar
Selvatura voor onze
canopy tocht. De tocht blijkt wat later
te beginnen dan gedacht, zodat we eerst nog even een bezoekje aan de
kolibrituin kunnen brengen.
Het is
een indrukwekkend gezicht, zo’n tuin vol kibbelende en
vechtende kolibrietjes.
Het is werkelijk ongelofelijk hoe hard en snel ze kunnen vliegen.
Bovendien is het
erg knap dat ze nergens tegenaan knallen.
Half 9 worden we geroepen en kunnen we aan ons avontuur beginnen. Allereerst moeten we in een boek onze handtekening plaatsen waarmee we aangeven dit volledig op eigen risico (echt Amerikaans!) te doen. Vervolgens krijgen we een tuigje, helm en handschoenen aangemeten. Met een busje worden we de berg opgebracht naar het begin van de kabels. Voordat we echt kunnen beginnen, krijgen we nog wat uitleg over hoe het een en ander werkt. Via smalle paadjes lopen we verder naar boven totdat we bij een trap aankomen, waar het canopy avontuur echt begint. Eén voor één worden we aan de kabel vastgemaakt en zoeven we naar de andere kant. Het is echt heerlijk om over de boomtoppen te zweven. Na ongeveer 7 kabels komt het klapstuk: de Tarzan-Jump. Hier moeten we van een 15 meter hoog platform naar beneden springen waarna we vervolgens een aantal keer heen en weer slingeren. De meeste vinden het nogal eng en besluiten het over te slaan. Ik ben toch wel een beetje nieuwsgierig en wacht af totdat iemand van onze groep de sprong waagt. Jaap is ons proefkonijn en laat ons weten dat de sprong absoluut niet pijnlijk is. Nu ik zeker ben van dit grootste 'probleem', word ik van
de
dames het proefkonijn. In totaal
werken
we 12 kabels af met een totale lengte van ongeveer 2,5
kilometer.
Na ruim 2 uur tokkelen door de jungle komen we weer bij de receptie aan. Allereerst drinken we een kopje koffie/juice, voordat we aan ons volgende avontuur beginnen. De treetopwalkway is een wandeling van ongeveer 3 kilometer lang en bevat 8 suspension bridges (hangbruggen) van verschillende lengtes. De wandeling over deze hangbruggen is een bijzondere manier om de schoonheid van het nevelwoud te ervaren. Vanaf deze bruggen hebben we een hele andere kijk op het woud als vanaf de grond. Helaas is het een beetje miezerig zodat we maar weinig dieren zien, maar de stilte en het getjilpt van de diverse vogels is onbeschrijfelijk mooi. De wandeling duurt ongeveer anderhalf uur, zodat ik na terugkomst nog even de tijd heb om de kolibrietjes nogmaals te bezoeken. Het is heerlijk om nu zo in mijn eentje bij de kolibrietjes te staan. Ze lijken nu ook veel drukker dan vanochtend. Het is nu ook iets gemakkelijker om een foto van ze te maken, nouja gemakkelijk! Echt stil zitten doen ze natuurlijk niet.
Om half 1 rijden we terug naar het dorpje Santa Elena, waar we bij het 'Three House' restaurant lunchen. We bestellen een heerlijke kip-teriyaki sandwich wat wordt aangevuld met lekkere patatjes. Na betaling krijgen we een gratis uurtje internet, waarvan we uiteraard dankbaar gebruik maken. Met de bus rijden we rond half 3 weer terug naar het hotel. Eenmaal bij ons huisje aangekomen is de voordeur op slot!? Blijkt dat de housekeeping de deur per ongeluk op slot heeft gedaan. Samen met Lia loop ik naar de receptie voor de sleutel. De rest van de middag maken we nog wat korte wandelingetjes in de omgeving totdat we rond half 5 een prachtige zonsondergang aan de horizon zien. Snel ren ik naar de kamer om de camera op te halen om dit prachtige beeld voor eeuwig vast te leggen. Na dit spectaculaire schouwspel gaan we heerlijk terug naar de kamer en keuvelen we de rest van de avond op ons gemak wat.
het
ontbijt in een lokaal bakkerijtje. Het is een gezellling maar klein
bakkerijtje. Er is keuze zat dus dat maakt het weer lekker moeilijk.
Nadat
we wat
hebben uitgezocht, eten we aan een van de tafeltjes gezellig tussen de
lokale bevolking ons
broodje. Kwart over 7 zijn we klaar en gaan we verder op weg naar
Selvatura voor onze
canopy tocht. De tocht blijkt wat later
te beginnen dan gedacht, zodat we eerst nog even een bezoekje aan de
kolibrituin kunnen brengen.
Het is
een indrukwekkend gezicht, zo’n tuin vol kibbelende en
vechtende kolibrietjes.
Het is werkelijk ongelofelijk hoe hard en snel ze kunnen vliegen.
Bovendien is het
erg knap dat ze nergens tegenaan knallen.Half 9 worden we geroepen en kunnen we aan ons avontuur beginnen. Allereerst moeten we in een boek onze handtekening plaatsen waarmee we aangeven dit volledig op eigen risico (echt Amerikaans!) te doen. Vervolgens krijgen we een tuigje, helm en handschoenen aangemeten. Met een busje worden we de berg opgebracht naar het begin van de kabels. Voordat we echt kunnen beginnen, krijgen we nog wat uitleg over hoe het een en ander werkt. Via smalle paadjes lopen we verder naar boven totdat we bij een trap aankomen, waar het canopy avontuur echt begint. Eén voor één worden we aan de kabel vastgemaakt en zoeven we naar de andere kant. Het is echt heerlijk om over de boomtoppen te zweven. Na ongeveer 7 kabels komt het klapstuk: de Tarzan-Jump. Hier moeten we van een 15 meter hoog platform naar beneden springen waarna we vervolgens een aantal keer heen en weer slingeren. De meeste vinden het nogal eng en besluiten het over te slaan. Ik ben toch wel een beetje nieuwsgierig en wacht af totdat iemand van onze groep de sprong waagt. Jaap is ons proefkonijn en laat ons weten dat de sprong absoluut niet pijnlijk is. Nu ik zeker ben van dit grootste 'probleem', word ik van
de
dames het proefkonijn. In totaal
werken
we 12 kabels af met een totale lengte van ongeveer 2,5
kilometer.Na ruim 2 uur tokkelen door de jungle komen we weer bij de receptie aan. Allereerst drinken we een kopje koffie/juice, voordat we aan ons volgende avontuur beginnen. De treetopwalkway is een wandeling van ongeveer 3 kilometer lang en bevat 8 suspension bridges (hangbruggen) van verschillende lengtes. De wandeling over deze hangbruggen is een bijzondere manier om de schoonheid van het nevelwoud te ervaren. Vanaf deze bruggen hebben we een hele andere kijk op het woud als vanaf de grond. Helaas is het een beetje miezerig zodat we maar weinig dieren zien, maar de stilte en het getjilpt van de diverse vogels is onbeschrijfelijk mooi. De wandeling duurt ongeveer anderhalf uur, zodat ik na terugkomst nog even de tijd heb om de kolibrietjes nogmaals te bezoeken. Het is heerlijk om nu zo in mijn eentje bij de kolibrietjes te staan. Ze lijken nu ook veel drukker dan vanochtend. Het is nu ook iets gemakkelijker om een foto van ze te maken, nouja gemakkelijk! Echt stil zitten doen ze natuurlijk niet.
Om half 1 rijden we terug naar het dorpje Santa Elena, waar we bij het 'Three House' restaurant lunchen. We bestellen een heerlijke kip-teriyaki sandwich wat wordt aangevuld met lekkere patatjes. Na betaling krijgen we een gratis uurtje internet, waarvan we uiteraard dankbaar gebruik maken. Met de bus rijden we rond half 3 weer terug naar het hotel. Eenmaal bij ons huisje aangekomen is de voordeur op slot!? Blijkt dat de housekeeping de deur per ongeluk op slot heeft gedaan. Samen met Lia loop ik naar de receptie voor de sleutel. De rest van de middag maken we nog wat korte wandelingetjes in de omgeving totdat we rond half 5 een prachtige zonsondergang aan de horizon zien. Snel ren ik naar de kamer om de camera op te halen om dit prachtige beeld voor eeuwig vast te leggen. Na dit spectaculaire schouwspel gaan we heerlijk terug naar de kamer en keuvelen we de rest van de avond op ons gemak wat.
 |
 |
 |
 |
 |