 |
 |
 |
Dag 8: Cano Negro
Zaterdag 28 Oktober 2006
Om
kwart voor 6 loopt de wekker af, maar
uiteraard zijn we weer ruim voor die tijd wakker. Een half uurtje
later zijn
we al op weg naar de bakkerij '
Musmanni',
die ietsje verderop in de
linkerzijstraat ligt. We kopen 4 bruine pistoletjes en een bakje
heerlijke smeerkaas
(Dos Pinos-Queso crema).
We eten de
broodjes gezellig in de bakkerij op, zodat we lekker dicht bij de bank
zitten. Als we uitgegeten zijn, steken we de weg over naar de
pinautomaat. Om 7 uur vertrekken
we richting het wildreservaat Caño
Negro vlakbij de Nicaraguaanse grens. De eerste stop is bij
een brug naast
restaurant 'Las Iguanas'. In de bomen langs de
rivier liggen tientallen leguanen
te bakken in de zon. Hoe langer we naar de bomen kijken des te meer
leguanen we
zien. De meeste leguanen zijn bruin/groen van kleur, maar er ligt ook
een
knaloranje
exemplaar die kunnen we natuurlijk niet gauw missen. Sommige liggen er
echt prachtig
bij, zodat er uiteraard weer de nodige foto's worden gemaakt.
Na ruim twee en half uur rijden, komen we in het dorpje Los Chiles aan. In een klein restaurantje drinken we eerst even wat koffie en thee voordat we naar de boot wandelen. In het haventje ligt de boot met kapitein al op ons te wachten. Het blijkt een flinke boot te zijn die we helemaal voor ons alleen hebben. Nog geen minuut nadat we zijn ingestapt, zien we al heel wat bijzondere vogels voorbij komen zoals de tijgerreiger (Bare-throated Tiger-Heron), de groene reiger (helemaal niet groen?!), een witte reiger, een groepje aalscholvers, een leljacana (Nothern Jacana) en een aantal kaaimannen. Indrukwekkend! Enkele meters verder op de Rio Frio worden we beloond met een prachtige drietenige luiaard (Three-toed sloth) hoog in de boom. Onze kapitein ziet hem al vanuit de verte en legt de boot netjes op tijd stil. Gelukkig wordt het beestje een
beetje
wakker, zodat we hem goed kunnen bekijken voordat hij zich in de boom
verstopt. Het volgende
hoogtepunt is een zwemmende brulaap
(Manted
Howler Monkey). In eerste instantie vinden we het allemaal
een leuk
gezicht, maar al gauw zien we de paniek in de oogjes van het aapje.
Ietsje
verderop ligt namelijk een kaaiman in het water te wachten op het
juiste
moment.
Geert grijpt direct een bezem om het aapje eventueel de kant op te
duwen, maar
gelukkig lukt het hem om op eigen kracht tegen de stroming in wat
takken te
grijpen en omhoog te klimmen. De brulaap is zeer waarschijnlijk in het
water
gevallen, want de rest van de familie zit namelijk hoog en droog aan de
andere
kant van de rivier in de bomen te brullen. Langs
de kant van
de rivier liggen prachtige gifgroene Jezus-Christus Hagedissen en
Groene
Basilisken op de grond te zonnen. Laatst genoemde schijnt over het
water te
kunnen lopen als ze nog klein zijn. Helaas krijgen we hiervan geen
demonstratie te zien. Wat hoger in het struikgewas worden we 
nieuwsgierig
gadegeslagen door een aantal Kapucijneraapjes. Op een gegeven ogenblik
zet de kapitein koers naar de kant van de rivier en stopt. We hebben
werkelijk geen
idee waarom. In de bomen voor ons kunnen we een tiental zoogdieren
vinden, maar
de vraag was natuurlijk waar?! We
hebben
geloof ik wel 5 minuten naar de bomen staan staren, maar niemand ziet
wat.
Blijken er Langneus vleermuizen (Lons-nosed
Bats) aan de boomstam te hangen. Nou die zijn goed
gecamoufleerd. Aan
het einde van
de rivier waar we niet verder kunnen, wordt de boot stil gelegd. Hier
genieten we
heerlijk van het uitzicht en tegelijker tijd kregen we een drankje en
een
snackje aangeboden. De terugtocht gaat een stuk sneller. Onderweg zien
we
diverse slangehalsvogels (Ahinga)
heerlijk drogen in de zon. Een prachtige Schuitbekreiger (Boat-billed
Heron) zit verstopt op een tak en de Mangrove zwaluwen
vliegen vrolijk met ons mee. Rond 12
uur komen we weer in het haventje aan. We
nemen afscheid van de kapitein en lopen terug naar hetzelfde
restaurant als
vanmorgen. Hier krijgen we namelijk de lunch geserveerd. Het is een
zeer uitgebreide lunch
met bonen, rijst met kip en gefrituurde casave.
Kwart voor 1 beginnen we aan de terugreis naar La Fortuna. We rijden aan één stuk door, zodat we lekker bijtijds terug in ons hotel zijn. Een uurtje later vertrekken we samen met Cees, Annie, Marie-Anne, Lia en Ria naar La Catarata (waterval) van La Fortuna. Het is slechts een kwartiertje rijden met de bus naar de ingang van het park. Nadat we allemaal betaalt hebben, lopen we naar 'La Mirador'. Vanaf dit platform hebben we een prachtig uitzicht op de waterval aan de ander kant van het ravijn. Vervolgens beginnen we aan de afdaling. Het is wéér een ontzettend steil, smal en glibberig pad, zodat iedereen zijn eigen tempo loopt. Na ongeveer 15 á 20 minuten bereikten we de bodem van het ravijn. Ietsje verderop is er een zwemgelegenheid, zodat Lia, Ria en Marie-Anne het water induiken. Wij genieten van de omgeving en maken nog wat foto’s. Na een klein half uurtje beginnen we aan de terugtocht. Bij het klimmen voelen we pas echt hoe vochtig het is. Als we helemaal boven zijn, gutst het water werkelijk van ons af. Echt alles is drijfnat! Rond 5 uur rijden we terug naar het hotel. De rest van de avond hebben we vrij, want het tochtje naar de vulkaan gaat niet door omdat hij nog steeds geheel in wolken gehuld is. We hebben niet echt zin om uiteten te gaan (mede door de uitgebreide lunch), zodat we in de supermarkt wat toast, kaas en fruit halen voor op de kamer. We hebben weer een prachtige dag achter de rug, zodat we best wel moe zijn en vrij vroeg (20:30) onder de wol kropen.
Musmanni',
die ietsje verderop in de
linkerzijstraat ligt. We kopen 4 bruine pistoletjes en een bakje
heerlijke smeerkaas
(Dos Pinos-Queso crema).
We eten de
broodjes gezellig in de bakkerij op, zodat we lekker dicht bij de bank
zitten. Als we uitgegeten zijn, steken we de weg over naar de
pinautomaat. Om 7 uur vertrekken
we richting het wildreservaat Caño
Negro vlakbij de Nicaraguaanse grens. De eerste stop is bij
een brug naast
restaurant 'Las Iguanas'. In de bomen langs de
rivier liggen tientallen leguanen
te bakken in de zon. Hoe langer we naar de bomen kijken des te meer
leguanen we
zien. De meeste leguanen zijn bruin/groen van kleur, maar er ligt ook
een
knaloranje
exemplaar die kunnen we natuurlijk niet gauw missen. Sommige liggen er
echt prachtig
bij, zodat er uiteraard weer de nodige foto's worden gemaakt.Na ruim twee en half uur rijden, komen we in het dorpje Los Chiles aan. In een klein restaurantje drinken we eerst even wat koffie en thee voordat we naar de boot wandelen. In het haventje ligt de boot met kapitein al op ons te wachten. Het blijkt een flinke boot te zijn die we helemaal voor ons alleen hebben. Nog geen minuut nadat we zijn ingestapt, zien we al heel wat bijzondere vogels voorbij komen zoals de tijgerreiger (Bare-throated Tiger-Heron), de groene reiger (helemaal niet groen?!), een witte reiger, een groepje aalscholvers, een leljacana (Nothern Jacana) en een aantal kaaimannen. Indrukwekkend! Enkele meters verder op de Rio Frio worden we beloond met een prachtige drietenige luiaard (Three-toed sloth) hoog in de boom. Onze kapitein ziet hem al vanuit de verte en legt de boot netjes op tijd stil. Gelukkig wordt het beestje een
beetje
wakker, zodat we hem goed kunnen bekijken voordat hij zich in de boom
verstopt. Het volgende
hoogtepunt is een zwemmende brulaap
(Manted
Howler Monkey). In eerste instantie vinden we het allemaal
een leuk
gezicht, maar al gauw zien we de paniek in de oogjes van het aapje.
Ietsje
verderop ligt namelijk een kaaiman in het water te wachten op het
juiste
moment.
Geert grijpt direct een bezem om het aapje eventueel de kant op te
duwen, maar
gelukkig lukt het hem om op eigen kracht tegen de stroming in wat
takken te
grijpen en omhoog te klimmen. De brulaap is zeer waarschijnlijk in het
water
gevallen, want de rest van de familie zit namelijk hoog en droog aan de
andere
kant van de rivier in de bomen te brullen. Langs
de kant van
de rivier liggen prachtige gifgroene Jezus-Christus Hagedissen en
Groene
Basilisken op de grond te zonnen. Laatst genoemde schijnt over het
water te
kunnen lopen als ze nog klein zijn. Helaas krijgen we hiervan geen
demonstratie te zien. Wat hoger in het struikgewas worden we nieuwsgierig
gadegeslagen door een aantal Kapucijneraapjes. Op een gegeven ogenblik
zet de kapitein koers naar de kant van de rivier en stopt. We hebben
werkelijk geen
idee waarom. In de bomen voor ons kunnen we een tiental zoogdieren
vinden, maar
de vraag was natuurlijk waar?! We
hebben
geloof ik wel 5 minuten naar de bomen staan staren, maar niemand ziet
wat.
Blijken er Langneus vleermuizen (Lons-nosed
Bats) aan de boomstam te hangen. Nou die zijn goed
gecamoufleerd. Aan
het einde van
de rivier waar we niet verder kunnen, wordt de boot stil gelegd. Hier
genieten we
heerlijk van het uitzicht en tegelijker tijd kregen we een drankje en
een
snackje aangeboden. De terugtocht gaat een stuk sneller. Onderweg zien
we
diverse slangehalsvogels (Ahinga)
heerlijk drogen in de zon. Een prachtige Schuitbekreiger (Boat-billed
Heron) zit verstopt op een tak en de Mangrove zwaluwen
vliegen vrolijk met ons mee. Rond 12
uur komen we weer in het haventje aan. We
nemen afscheid van de kapitein en lopen terug naar hetzelfde
restaurant als
vanmorgen. Hier krijgen we namelijk de lunch geserveerd. Het is een
zeer uitgebreide lunch
met bonen, rijst met kip en gefrituurde casave.Kwart voor 1 beginnen we aan de terugreis naar La Fortuna. We rijden aan één stuk door, zodat we lekker bijtijds terug in ons hotel zijn. Een uurtje later vertrekken we samen met Cees, Annie, Marie-Anne, Lia en Ria naar La Catarata (waterval) van La Fortuna. Het is slechts een kwartiertje rijden met de bus naar de ingang van het park. Nadat we allemaal betaalt hebben, lopen we naar 'La Mirador'. Vanaf dit platform hebben we een prachtig uitzicht op de waterval aan de ander kant van het ravijn. Vervolgens beginnen we aan de afdaling. Het is wéér een ontzettend steil, smal en glibberig pad, zodat iedereen zijn eigen tempo loopt. Na ongeveer 15 á 20 minuten bereikten we de bodem van het ravijn. Ietsje verderop is er een zwemgelegenheid, zodat Lia, Ria en Marie-Anne het water induiken. Wij genieten van de omgeving en maken nog wat foto’s. Na een klein half uurtje beginnen we aan de terugtocht. Bij het klimmen voelen we pas echt hoe vochtig het is. Als we helemaal boven zijn, gutst het water werkelijk van ons af. Echt alles is drijfnat! Rond 5 uur rijden we terug naar het hotel. De rest van de avond hebben we vrij, want het tochtje naar de vulkaan gaat niet door omdat hij nog steeds geheel in wolken gehuld is. We hebben niet echt zin om uiteten te gaan (mede door de uitgebreide lunch), zodat we in de supermarkt wat toast, kaas en fruit halen voor op de kamer. We hebben weer een prachtige dag achter de rug, zodat we best wel moe zijn en vrij vroeg (20:30) onder de wol kropen.
 |
 |
 |
 |
 |