Terug naar dag 18 Home Peru Verder naar dag 20

   
Dag 19: Puerto Maldonado
Woensdag 5 november 2008


Na een goede nacht word ik in het pikkedonker wakker. Het is werkelijk zo donker dat ik geen hand voor ogen kan zien. Ik blijf nog even liggen en hoor dan al snel voetstappen naderbij komen. Het zijn de jongen die de lampjes weer aansteken, dan moet het dus bij vieren zijn. En ja hoor al gauw worden we gewekt door Gilbert met een kunstmatige knokknok op de deurgordijnen. We staan vrijwel direct op en kleden ons aan in het donker. Om half 5 zitten we met zijn allen aan het ontbijt. Echt trek hebben we natuurlijk nog niet, want het is nog zo ontzettend vroeg. Maar goed en zo kwaad als het gaat stoppen we zoveel mogelijk in onze maagjes. Na het ontbijt nog even vlug terug om de spullen op te Vogeltjehalen en de tanden te poetsen. Precies om 5 uur vertrekken we al lopend naar de boot. Het is dan inmiddels al bijna helemaal licht. We varen slechts 15 minuten in de lange boot en stappen dan alweer uit voor een wandeling door de jungle. Onderweg wijst Jilbert weer van alles aan en horen we de gekste geluiden door de jungle galmen. Vooral de vogels zijn luidkeels aanwezig. Aan het einde van de wandeling zien we ineens een toilethuisje staan. Echt nodig hoeven we niet, maar aangezien we ruim 2 uur op een andere boot zullen vertoeven, gaan we toch maar even.

De boot, die we gebruiken op de lagune, bestaat uit 2 kleinere boten waarop ze een groot platform hebben aangebracht. Hierdoor kunnen we een beetje heen en weer lopen. We hebben plek zat, want we hebben de boot kompleet tot onze eigen beschikking. In het eerste stuk varen we langs lage rietplanten en zien we diverse vogels zitten en wegduiken. Gilbert heeft echt een gigantisch oogbereik, want hij vertelt dat er aan de overkant van de rivier een toekan in de boom zit. Zelfs met de verrekijker kunnen we hem niet zien. Met mijn camera maakt hij als bewijs en foto van de vogel en ja hoor het is ongelofelijk maar waar. Naarmate de tijd verstrijkt voel ik de zon flink toenemen in sterkte. Ik ben maar wat blij dat het nog zo vroeg is, want ik heb er vanochtend helemaal niet aangedacht om me met zonnebrand in te smeren (oeps). We varen met de boot naar de andere kant van de rivier naar de schaduw. Hier wijst Gilbert op een bijzondere boom. Ma en ik zien direct de beestjes zitten, omdat we die al kennen van Costa Rica. Kleine vleermuisjes die onder elkaar tegen de boom geplakt zitten. Tis een grappig gezicht. Hier mogen we ook een poging wagen om piranha’s te vangen. Uiteraard wil ik ook wel een poging wagen. Ik heb het 8 jaar geledenVleermuisjes ook gedaan in de Pantanal (Brazilië) toen zonder resultaat. Vol goede moed gooi ik mijn hengeltje uit, maar voordat ik überhaupt wat kan doen is mijn aas al opgegeten. Ik voel ze duidelijk aan mijn hengel zitten, maar iedere keer als ik hem op wil halen zijn ze gevlogen. Uiteindelijk lukt het alleen Jeanette om er een te vangen, maar dan tellen we Gilbert en de stuurman natuurlijk niet mee. Ineens is Gilbert weer dolenthousiast. Hij ziet de familie bever in de verte. We houden ze een tijdje in de gaten en proberen ook ietsje dichterbij te komen. Het is een leuk gezicht hoe de familie speelt in het water. Op een gegeven ogenblik zien we zelfs dat 1 van de groep een vis te pakken heeft en hem al bobberend op zijn rug verorbert. De tijd is werkelijk omgevlogen zodat we dat leuke tafereeltje weer langzaam terug naar de kade varen.

Rond 10 uur we weer bij de lodge aan, waar we worden ontvangen met een hapje en drankje. Vervolgens hebben we een korte siësta van anderhalf uur. We gaan lekker terug naar de kamer en rusten wat uit in de hangmat. Om half 12 staan we alweer gereed voor ons volgende avontuur. We gaan naar de nabijgelegen claylick een zanderige rotswand waar papegaaien in nestelen. Ik ben echt heel benieuwd. De wandeling er naartoe duurt ongeveer 15 minuten en naar mate we dichterbij de kijkhut komen, horen we de papegaaien krassen. We duiken met zijn allen in de hut en wachten geduldig af. Papegaaien zijn zeer intelligent te zijn en laten zich dan ook niet bedonderen. Ze hebben ons duidelijk de kijkhut zien ingaan Avondwandelingen komen dan ook niet naar beneden. Rond kwart voor 1 moeten we het opgeven, want de lunch van 1 uur wacht op ons. We kunnen kiezen uit een heerlijke aardappelcompote met rijst, sla en een kippetje. Na de lunch besluiten André, Ruud, ma en ik om terug te gaan naar de claylick. In de hoop dat er nu wel meer actie is. Als we aankomen, zitten er nog steeds een aantal hoog in de bomen. Maar als we in de kijkhut arriveren, zien we er ook een paar vlak voor onze neus onderste boven in de bomen hangen. Ze zitten beduidend dichterbij, maar laten zich toch niet bij hun nesten fotograferen. Met tevreden gevoel en een paar mooie plaatjes verlaten we de hut. We hebben nog een uurtje de tijd als we terug zijn in de lodge voor ons derde avontuur van de dag. Met de hele groep vertrekken we met die lange boten naar de botanical garden. Als we op de plek aankomen, krijgen we eerst een uitleg van de sjamaan. Daarna beginnen we aan de rondleiding, maar de groep is echt veel te groot zodat we de helft niet kunnen verstaan. We worden van tuin naar tuin gebracht. Bij iedere tuin wordt er een verhaal verteld over de belangrijkste plant, boom of kruid. Het worden best lange saaie verhalen, zodat we al gauw afdwalen en hopen dat het snel is afgelopen. Aan het einde van de toer magen we de diverse drankjes en dergelijke proberen.

Om 6 uur zijn we weer terug bij de lodge. We drinken even lekker wat aan de bar van de lodge. Een uurtje later is het weer tijd voor het diner. Heerlijke groene spaghetti met kip, gebakken banaan en rauwkost. Het toetje bestaat uit een heerlijk chocolade cakeje. Na het eten besluiten we nog een avondwandeling te maken door de jungle. Vlak voor het eten was er namelijk een discussie over de grote van de tarantula die André had gevonden. Gilbert beweerde dat het een kleintje was. Hij wist wel een nest waar een echte grote in zat. Nou dat willen wij natuurlijk wel zien. Met zijn negenen gaan we op pad met zaklantaarns in de hand. Uiteraard laat Gilbert onderweg weer van alles zien, van mini kikkers tot schorpioenspinnen. Maar het klapstuk zat natuurlijk aan het einde van de wandeling. Als we het hol hebben bereikt worden we in een kringetje gezet, zodat iedereen het goed kan zien. We zien al diverse kleine spinnetjes voorbij komen. Volgens Gilbert zijn dat de baby’s. Met een stokje friemelt hij voorzichtig in het hol. Het duurt even maar ineens schiet er een enorme spin uit het hol. Zij is wel 30 centimeter lang. We doen allemaal geschokt een stapje achteruit. Deze is echt gigantisch. Hij laat haar nog een keertje naar buiten komen voor de foto’s en daarna keren we terug nar de lodge. Iets over negenen komen we weer bij de lodge aan, waar het ineens ontzettend donker is. De generator is al uit en ook de olielampjes op de galerij zijn al uit dat word dus douchen met kaarslicht. Het koude water begint al behoorlijk te wennen, want we staan er al flink langer onder. Na de douche duiken we mar in bed, want we kunnen verder geen hand voor ogen zien. Hopelijk krijgen we geen nachtmerries van dat enorme beest….


Home Travel photography Nature photography Links E-mail