Terug naar dag 3 Home Peru Verder naar dag 5

   
Dag 4:  Ica - Nazca
Dinsdag 21 oktober 2008


We beginnen de dag lekker relaxed. Ondanks dat we geen wekker nodig hebben worden we toch nog om half 7 wakker. Ik kan niet echt rustig blijven liggen, zodat ik maar alvast de laptop opstart om de foto's op de dvd te branden want daar was Een van de snelle buggy'sgisteren avond geen tijd meer voor. Om half 8 zijn we helemaal gereed voor het ontbijt. We bestellen een continentaal ontbijt met ananas sap en thee. Algauw krijgen we gezelschap van Corrie, Emmy, Yvonne en Ruud. We krijgen een enorme mand met 12 broodjes, 1 bord met 4x bestek, 1 bordje met boter, een bordje met jam en 1 kan warm water. Er is wat verwarring maar algauw blijkt toch dat we het geheel met Corry en Emmy moeten delen. Bovendien krijgen we geen bordjes zodat we noodgedwongen de bordjes van de thee gebruiken. De broodjes zijn weer heerlijk en ook de jus is lekker vers. Om kwart voor 9 vertrekken we met de bus naar het Museo Regional. Dit museum ligt op ongeveer 15 minuten rijden aan de stadsrand van Ica en presenteert objecten van de Paracas-, Nazca- en Incacultuur. We zien diverse getrepaneerde schedels, trofeehoofden, keramiek, mummies, schitterende voorbeelden van de Paracas-weefkunst, vedermantels uit latere tijden en ook fascinerende quipus, de gecodeerde knoopkoorden van de Inca’s. Achter het museum ligt een verkleinde nabootsing van de Nazca-lijnen die we vanaf een uitkijkplatform kunnen bekijken.

Na het museum gaan we op weg naar de Huacachina oase voor ons duinavontuur. We rijden eerst nog even terug naar het hotel voor de camera van Tiny, dat ze vergeten is op haar kamer. Rond half 11 zijn we gereed voor de buggy tocht. We worden ingedeeld in drie verschillende buggy's. Ruud en Yvonne zitten met drie andere dames in een snelle buggy. Wij, Mirjam, André, Willy, Jeanette, Joke en Ria zitten ook in een snelle buggy, maar Claudine, Greet, Tiny, Corrie, Emmy, Betty,  Otto, Astrid en Jan stappen in de langzame variant. We worden in raptempo naar de top van een duin gereden. Eenmaal boven storten we weer van de duin af, waarbij we zo'n heerlijk licht gevoel in de maag krijgen. Dit effect volgt nog enkele malen voordat we bij een prachtig uitzicht punt met z´n allen stoppen. We kunnen wat rondlopen, de benen strekken en een duin beklimmen. Uiteraard worden er ook de nodige foto's genomen. Na ongeveer een kwartiertje rijden we weer verder. De twee snelle karren blijven dit keer bij elkaar zodat we goed kunnen zien wat ons te wachten staat. De volgende stop volgt spoedig en hier kunnenBijzondere stapel graven de liefhebbers (Ruud, Yvonne, Mirjam, André en ik) gaan zandhappen, met een surfboord op de buik van een duin af. Mirjam bijt voor ons de spits af en laat direct zien hoe het dus niet moet. Na enkele meters verliest ze de controle en rolt ze zonder surfboord verder de duin af. Gelukkig laat Ruud zien dat het wel degelijk mogelijk is om netjes de hele duin af te glijden, zodat de rest weer wat moed krijgt. De tweede duin is een stuk hoger en steiler dan de eerste, maar is eigenlijk weer wat makkelijker omdat hij rechttoe rechtaan is. Bij de laatste duin gaan alle remmen los en gaan we met de benen wat omhoog keihard naar beneden. Alleen het laatste stukje verloopt wat bonkerig en krijg de onderbuik flinke dreunen te verduren. Nadat iedereen al het zand uit de schoenen en zakken heeft verwijderd, gaan we weer verder met de rit door de duinen. We racen weer flink door het gebied en ineens duikt er een prachtige oase op uit het niets. We stappen even uit om de boel goed te bekijken en te fotograferen. Tijdens het laatste stukje van de rit gaan nog even alle remmen los en krijgen we het echte achtbaan effect te voelen. Uit het niets duikt dan weer de fantastisch mooie oase Huacachina op. Ze lijkt in deze eindeloze zandvlakte op een echte fata morgana uit duizend-en-één-nacht. Aan de rand ligt een met palmen omzoomd meer wat uitnodigt tot een waterfietstochtje of een zwempartij. Om precies 12 uur komen we weer bij de opstapplaats aan waar we ons even kunnen opfrissen in de toiletten. Als we weer kompleet zijn, gaan we op weg naar ons lunch adres 'El Catador'. We schuiven eerst even aan tafel en bestellen onze lunch voordat we een korte rondleiding krijgen door de oude distilleerderij. Aan het einde van de toer mogen we het op een zuipen zetten. We krijgen dan de mogelijkheid om de diverse soorten sterke drank te proeven. Uiteindelijk krijgen we 5 drankjes, variërend van 12-43% alcohol, te proeven. Aangezien ik geen drinker ben, Nazca uitkijktorenblijf ik bij 2 glaasjes steken. Na de rondleiding krijgen we direct onze lunch geserveerd, een heerlijke pollo sandwich die weer prima smaakt.

Half 3 zijn we allemaal uitgegeten en rijden we verder naar Nazca, een rit van ongeveer 2½ uur. We maken nog even snel een korte stop van 10 minuutjes bij ‘Cementario general de Saraja’. Een bijzondere begraafplaats, waarbij de kisten in enorme 'flatgebouwen' worden geplaatst. Een enorme betonnen constructie waar kisten boven en onder elkaar geplaatst kunnen worden met aan de voorkant ruimte voor een mooi monumentje. Heel bijzonder en apart! Terug bij de bus horen we dat Tiny is beroofd van haar camera. Twee jongens waren uit een tuktuk gesprongen en trokken de camera, die om haar nek hing, zo over haar hoofd van haar af. Orlando, onze chauffeur, ging er tevergeefs achteraan. Een flinke domper, maar Tiny is optimistisch en is blij dat het alleen haar camera betreft. Na deze duidelijke waarschuwing, gaan we om 3 uur dan toch op pad richting Nazca. Het is een prachtige rit over de Pan-American Highway die dwars door de woestijn loopt. Enkele kilometers voor de stad Nazca staat een door Maria Reiche gebouwde uitkijktoren waar we een deel van de lijnen kunnen bewonderen. Niet iedereen zit het zitten, zodat we slechts met zijn negenen naar boven gaan. Vanaf de toren zien we heel duidelijk de handjes en de boom. Voordat we naar ons hotel rijden, maken we nog even een korte stop bij het agentschap voor de rondvluchten boven de lijnen van morgen. We krijgen gelijk even de mogelijkheid om wat dollars te pinnen. Kwart over 6 komen we bij ons hotel 'Oro Viejo' aan. We spreken met Corrie, Emmy en Tiny af om samen wat te gaan eten, maar niet voordat we even lekker al het zand van ons af hebben gespoeld. Om kwart over 7 staan ook Yvonne, Ruud, Betty en Otto klaar om te gaan dineren, gezellig! Het eerste de beste restaurantje 'Las Cañas' ziet er leuk uit, zodat we ons hier settelen. De meeste gaan lekker aan de pasta. We hoeven hier gelukkig niet zo lang te wachten als gisteren tot we alles geserveerd krijgen. Het eten ziet er uitstekend uit en smaakt verrukkelijk. De biertjes vallen alleen wat 'klein' uit. De koffie en de rekening laten echter wel lang op zich wachten, maar na een ietwat geïrriteerde blik van Tiny weten de heren het ineens weer. Corrie, Emmy, Otto en Betty besluiten nog even wat te struinen langs de vele winkeltjes aan de hoofdstraat, maar Yvonne, Ruud en wij gaan lekker terug naar het hotel.


Home Travel photography Nature photography Links E-mail