Terug naar dag 11 Index Canadian Rockies

Verder met dag 13



Dag 12: Jasper - Field

Vrijdag 31 Augustus 2007

We zijn het inmiddels gewend, dat de wekker om half 8 afloopt dus zo ook vandaag. Uiteraard ook deze ochtend weer een heerlijk uitgebreid fruit ontbijt, voordat we beginnen met pakken. Zoveel werk is het niet, zodat we kwart over 9 al kunnen vertrekken. Nog even de sleutel bij de receptie afgeven en dan kunnen we echt op weg naar Field. De eerste stops van de dag zijn bij de Athabasca Pass en Mount Edith Cavell Viewpoints. Op deze plekken hebben we prachtig uitzicht over de vele pieken in de omgeving. Bij Horseshoe Lake stappen we uit en maken we een wandeling naar het meer. Het prachtige blauwachtige water duikt al snel op achter de boomstammen van de pijnbomen. Het meer wordt omringd door enorme gestapelde rotsplaten, die als uitstekende duikplanken fungeren voor de Canadese jeugd. Na Horseshoe Lake maken we een korte stop op het Athabasca/Goat Lickviewpoint, waar meestal dikhoornschapen te zien zijn. Maar we hebben pech, want er is geen schaap te zien. Rond half 12 komen we bij de parkeeStanley Fallsrplaats van de Stanley Falls Trail aan. Nouja parkeerplaats. Er kunnen 2 of 3 auto’s staan. Slechts een klein hikersbordje geeft aan dat hier een bijzondere wandeling loopt. Nadat we de auto hebben geparkeerd en onze spullen hebben gepakt, beginnen we aan de wandeling. Allereerst passeren we vrijwel direct een kunstmatig dijkje wat evenwijdig met de Icefields Parkway loopt. Vanaf het dijkje lopen we een heel smal strookje bos in. Waar we heel voorzichtig over een blubberig en glibberig randje lopen. Vervolgens komen we op de oude highway terecht. Het asfalt ligt er nog, maar hier en daar is het echt verwoest door de uitbundige plantengroei. We volgen de oude highway tot we niet meer verder kunnen. Vlak voor de monding van Beauty Creek, waar ooit een oude brug lag, zien we een pijl van stenen op de grond, die naar boven wijst. Het pad kronkelt verder naar boven langs de canyon. We komen diverse kleine watervallen tegen, maar het boek vertelt ons dat de laatste waterval Stanley Falls is. Bij iedere bocht zien we een andere waterval en elke keer denken we dat we er zijn. Maar volgens de boeken weet je precies wanneer je de Stanley Falls hebt bereikt. En ja hoor, na een klein uurtje wandelen, zien we de enorme waterval opdoemen. Een fatsoenlijke foto maken is best lastig, want de waterval ligt half in de schaduw. Bovendien zitten er aardig wat bosjes en struiken met de nodige takken tussen het pad en de waterval. Maar wat wel leuk is, is het feit dat er een uitstekende rots is waar je op kunt zitten, zodat je een goed beeld krijgt van de hoogte van de waterval.

Rond half 2 zijn we weer terug bij de auto. Na een paar minuten rijden, stoppen we bij het uitzichtpunt voor Tangle Falls, een schitterende, grillige waterval, die pal naast de weg ligt. Hier maken we direct gebruik van de nabij gelegen toiletten en eten we een boterhammetje. Daarna rijden we verder richting de Athabasca Glacier. We besluiten om dit keer toch even uit te stappen en een wandelingetje naar de gletsjer te maken. We moeten natuurlijk wel kunnen zeggen dat we op de grootste ijsmassa in Noord-Amerika hebben gestaan. Natuurlijk kunnen we ook een tocht per sneeuwbus (snowcoach) boeken over de voet van de Athabasca Glacier, maar dat commerciële tripje zien we absoluut niet zitten. Dat is pure geld klopperij! Bovendien hebben we twee jaar geleden in IJsland een spectaculaire anderhalf uur durende wandeltocht over een gletsjer gemaakt. Volgens ons is die ervaring moeilijk te evenaren laat staan te overtreffen. Vanaf de Athabasca Glacier rijden we in een paar minuten naar de bekende haarspeldbocht, de 'Big Bend'. Net na deze bocht is er een afslag naar de oude highway, waar we de auto op een kleine parkeerplaats zetten. Vanaf de oude brug zien we goed hoe het water zich een weg baant door de kloof met prachtige Athabasca Glacierpotholes als resultaat. Volgens Darwin moeten we de oude highway voor ongeveer 500 meter volgen tot we een kleine parkeerplaats zien. Hiervandaan zou dan een paadje naar een spectaculaire waterval lopen die van Mount Saskatchewan stort, maar die parkeerplaats kunnen we echter niet vinden. Inmiddels horen we wel het watergedruis van de waterval achter de bomen, zodat we van de highway af gaan en langs de helling naar beneden glijden. De waterval is inderdaad indrukwekkend, maar het pad is in geen velden of wegen te bekennen. We maken diverse foto’s en beginnen dan aan de terugtocht. En dat valt niet mee, want daar waar we naar beneden zijn gegleden is het veel te stijl om weer naar boven te klimmen. We zoeken een nieuwe weg en gaan al zigzaggend naar boven. Bijna boven zien we de restanten van een oude trap, zodat het laatste stukje een stuk makkelijker gaat. En wat schetst onze verbazing! We komen uit op de bewuste parkeerplaats.

Het is inmiddels kwart voor 4, zodat we (weer) haast moeten maken om op tijd in Field aan te komen. We maken dan ook geen enkele stop meer en rijden aan een stuk door naar Lake Louise. Eenmaal aangekomen bellen we eerst even naar onze B&B om te zeggen dat we later komen. In het Mountain Restaurant is het gezellig druk en bestellen we een heerlijke Kip Teriyaki en een Big Ga Gi (rundvlees) met Ice Tea.  Het smaakt weer verrukkelijk, zodat we met gevulde maagjes onze weg kunnen vervolgen. Field is een oude spoorwegnederzetting en relatief vrij klein. Het is bekend vanwege het bezoekerscentrum van het Nationale Park. Het bestaat uit slechts één weg, zodat onze B&B snel is gevonden. Het Alpenglow Guest House van Julia & Joseph Jazvac is een ééngezinswoning, waarvan de beneden verdieping volledig is ingericht voor bezoekers. We hebben een eigen keuken, badkamer, woonkamer, slaapkamer en voordeur. Nadat we de auto hebben leeggehaald, gaan we even wat boodschapjes doen in de buurtsuper voor het ontbijt. Bij deze B&B is het ontbijt namelijk niet inbegrepen. Terwijl we in de buurtsuper aan het shoppen zijn, breekt er buiten een enorm onweer los en begint het keihard te regenen. Gelukkig is het maar een paar meter, zodat we niet al te nat worden terwijl we terug rennen. Terug in ‘ons huis’ gaan we aan de slag met de fotootjes van vandaag. We zetten ze op de laptop en maken ondertussen direct een programma voor morgen.  Voordat we het weten is het alweer bij tienen en moet er nog even snel gedoucht worden voordat we het bed in duiken.


Home Travel photography Nature photography Links E-mail