 |
 |
 |
Dag 1: Amsterdam - Vancouver
Vrijdag 26 Mei 2006
Precies om 10 voor half
11 brak er weer een nieuw
reisavontuur aan, maar voordat we ons echt richting het vliegveld
konden
begeven, moesten we eerst Brut en Douce wegbrengen naar het
dierentehuis.
Gelukkig lag het dierentehuis 'de Hargahoeve' in
Schiedam en vlakbij het huis
van Jeroen. Ruim voor de opening stonden we al op het parkeerterrein te
wachten
in de stromende regen. Tien voor 11 ging Jeroen maar alvast kijken of
er
misschien al iemand was, want de tijd begon te dringen. Al gauw kwam
hij terug
en konden de katten naar binnen. Precies 11 uur reden we richting het
station
waar Jeroen mij afzette met de koffers. Hij had slechts 20 minuten de
tijd om
de auto weg te brengen en terug te rennen naar het station. Gelukkig
was hij
precies op tijd weer terug voor de stoptrein van 11:28 naar Rotterdam
Centraal,
zodat we met een gerust hart konden vertrekken en een begin konden
maken aan onze
reis naar Canada. Na
een dik uurtje reizen
met de trein, kwamen we ruim op tijd aan op Schiphol. Als eerste gingen
we op
zoek naar onze balie, zodat we de koffers konden inleveren en onze
handen weer
vrij hadden. Na alle formele rondslomp besloten we even lekker te gaan
zitten
en van onze broodjes te genieten. Ik was toch wel ontzettend blij dat
het
allemaal zo soepel was verlopen, want ik had mijn twijfels. Rond half 3
besloten we onze gate op te zoeken.
Het was al een drukte van jewelste en dat kwam natuurlijk weer door de
verscherpte veiligheidsmaatregelen. Alles moest dubbel gecheckt worden.
Om
exact 7 minuten over half 4 gingen we eindelijk de lucht in.
Rond 5 uur kregen we ons diner voorgeschoteld, dat was een geschenk uit de hemel want we hadden honger als een paard. We konden kiezen uit pasta bolognese of kip kerrie. Tijdens het eten hadden we een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen en bevroren meren van Groenland. Na het afruimen van de tafels kregen we weer het een en ander aan papierwerk in onze schoot geworpen. Gelukkig was het allemaal in het Engels, zodat het gemakkelijk te lezen was. Om 10 voor half 5 (plaatselijke tijd) arriveerden we op de internationale luchthaven van Vancouver, na wederom een voortreffelijke vlucht. De douane verliep vlotjes en ook de koffers lieten niet lang op zich wachten, zodat we snel op zoek konden naar onze auto. ‘Alamo’, de autoverhuurder, bevond zich in het tegenoverliggende gebouw op de begane grond waar tevens de auto’s stonden. We bleken niet de enige te zijn die een auto wilden huren (gek hé). Na ruim een half uur wachten, waren we eindelijk aan de beurt. Helaas waren de kosten voor een tweede chauffeur asociaal hoog, dat ik besloot om niet te rijden. Toen de man ons wilde uitleggen hoe we naar ons overnachting moesten rijden, kwamen we er achter dat we helemaal geen adres hadden. Ook het telefoonnummer bleek niet te werken, dus dat werd spannend. Jeroen meende zich te herinneren waar onze B&B ongeveer lag, op hoop van zegen dan maar. Maar al gauw bleek dat het geen doen was zonder een adres. Een vriendelijke Chinese man verwees ons naar een winkelcentrum waar we konden internetten, zodat we het adres konden achterhalen en dat bleek een goed plan.
Rond 7 uur kwamen we uitgeput bij de 'Columbia Cottage B&B' in Vancouver aan. Onze gastvrouw verontschuldigde zich voor de lege telefoonbatterij. We kregen een heel informatiepakket met foldertjes en een telefoonkaart. Het was teveel om allemaal nog te bekijken, zodat we na een lekkere kop thee en een warme douche heerlijk onder de wol kropen voor een lange diepe slaap.
zitten
en van onze broodjes te genieten. Ik was toch wel ontzettend blij dat
het
allemaal zo soepel was verlopen, want ik had mijn twijfels. Rond half 3
besloten we onze gate op te zoeken.
Het was al een drukte van jewelste en dat kwam natuurlijk weer door de
verscherpte veiligheidsmaatregelen. Alles moest dubbel gecheckt worden.
Om
exact 7 minuten over half 4 gingen we eindelijk de lucht in.Rond 5 uur kregen we ons diner voorgeschoteld, dat was een geschenk uit de hemel want we hadden honger als een paard. We konden kiezen uit pasta bolognese of kip kerrie. Tijdens het eten hadden we een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen en bevroren meren van Groenland. Na het afruimen van de tafels kregen we weer het een en ander aan papierwerk in onze schoot geworpen. Gelukkig was het allemaal in het Engels, zodat het gemakkelijk te lezen was. Om 10 voor half 5 (plaatselijke tijd) arriveerden we op de internationale luchthaven van Vancouver, na wederom een voortreffelijke vlucht. De douane verliep vlotjes en ook de koffers lieten niet lang op zich wachten, zodat we snel op zoek konden naar onze auto. ‘Alamo’, de autoverhuurder, bevond zich in het tegenoverliggende gebouw op de begane grond waar tevens de auto’s stonden. We bleken niet de enige te zijn die een auto wilden huren (gek hé). Na ruim een half uur wachten, waren we eindelijk aan de beurt. Helaas waren de kosten voor een tweede chauffeur asociaal hoog, dat ik besloot om niet te rijden. Toen de man ons wilde uitleggen hoe we naar ons overnachting moesten rijden, kwamen we er achter dat we helemaal geen adres hadden. Ook het telefoonnummer bleek niet te werken, dus dat werd spannend. Jeroen meende zich te herinneren waar onze B&B ongeveer lag, op hoop van zegen dan maar. Maar al gauw bleek dat het geen doen was zonder een adres. Een vriendelijke Chinese man verwees ons naar een winkelcentrum waar we konden internetten, zodat we het adres konden achterhalen en dat bleek een goed plan.
Rond 7 uur kwamen we uitgeput bij de 'Columbia Cottage B&B' in Vancouver aan. Onze gastvrouw verontschuldigde zich voor de lege telefoonbatterij. We kregen een heel informatiepakket met foldertjes en een telefoonkaart. Het was teveel om allemaal nog te bekijken, zodat we na een lekkere kop thee en een warme douche heerlijk onder de wol kropen voor een lange diepe slaap.
 |
 |
 |
 |
 |