Vandaag werden we wat verward wakker, want we hadden de wekker verkeerd (foutje in het pm-am gebeuren) gezet. Hierdoor werden we pas om 10 over half 8 wakker, waardoor we ons moesten haasten voor het ontbijt. Gelukkig waren we de enige gasten.Tien over 9 vertrokken we richting het centrum, waar we de auto weer in de garage parkeerden. Nadat we onze trip betaald hadden, moest er weer zo'n aansprakelijkheids formulier ingevuld worden. Vervolgens werden we naar een aparte ruimte gebracht waar we onze warmhoudpakken kregen aangemeten. Het waren afzichtelijk, gigantische rode pakken, waarin ik het direct Spaans benauwt kreeg. We gingen snel naar buiten in de hoop wat af te kunnen koelen. In de boot was het vechten voor een plekje want iedereen wilde graag naast elkaar zitten, maar met banken van 3 was dat natuurlijk lastig. Gelukkig waren wij op tijd, zodat we naast elkaar konden zitten. We moesten ruim een uur varen, voordat we de killerwhales (orka's) zagen. Het bleek een hele groep te zijn, die regelmatig in de buurt van Victoria vertoeft. We zagen diverse killerwhales om ons heen boven water komen. Er was er zelfs eentje die een prachtige sprong voor ons demonstreerde. Helaas konden we maar een half uurtje in de buurt van deze machtige dieren zijn. We waren namelijk erg ver van ons beginpunt verwijderd zodat we veel tijd verloren hadden met de heenreis. Maar onze gids zei wel dat we ongelofelijk veel geluk hadden. De volgende groepen zouden zeer waarschijnlijk de killerwhales niet meer kunnen zien, omdat ze nu echt te ver van Victoria verwijderd zijn.

Precies om 1 uur waren we terug in de haven van Victoria, waar we ons zo snel mogelijk ontdeden van de bloedhete pakken. Op het water waren ze heerlijk en zeker ook nodig, maar op land was het vreselijk. Voordat we de stad verlieten, bezochten we nog wat winkeltjes. Jeroen vond een mooi fotoboek over Canada, 'Dances with Light' genaamd, maar helaas weigerde de creditkaart zodat we de winkel zonder boek verlieten. Een uurtje later vertrokken we richting de Butchart Gardens. Al rijdend aten we de bagels, zodat we geen tijd verloren voor de lunch. Rond half 3 kwamen we op de parkeerplaats van deze bijzondere tuinen aan. De tuinen zijn ontstaan in 1904 toen Robert Pim Butchart naar Vancouver Island vertrok om een nieuwe cementfabriek aan de Tod Inlet te bouwen. Zijn vrouw Jennie begon met de aanleg van een tuin bij haar huis. Nadat de kalksteen in de nabijgelegen groeve uitgeput was werd deze groeve omgebouwd tot de Sunken Garden. Geïnspireerd door de vele reizen die ze maakten ontstonden de Japanese Garden, Italian Garden en Rose Garden met zijn meer dan 100 verschillende soorten rozen. De tuinen kregen al snel bekendheid waarna bezoekers uit alle delen van de wereld toestroomden. We maakten een wandeling over het terrein en genoten van alle bloemenpracht. Terwijl we door de tuinen liepen ontdekten we een apart stel. De man bleek de drager en statief van de fotografe te zijn J. Het zag er wat vernederend uit.

Na ruim 3 uur wandelen in de tuinen vonden we het welletjes. We liepen terug naar de parkeerplaats en gingen op zoek naar een geschikt restaurant. Al snel zagen we langs de weg een soort wegrestaurant 'Smitty's' genaamd en dit leek ons wel een goede plek. We bestelden een heerlijke Hawaï Teriyaki en een New York Steak. Het smaakten verrukkelijk, alleen hadden we net als vanochtend een probleem met de creditcard. Gelukkig was er bij het tegenoverliggende benzinestation een pinautomaat (ATM), zodat Jeroen wat geld kon pinnen voor de rekening. Rond half 7 reden we alweer weg. Via de scenic route wilden we naar huis reden. Alleen bleek het wel lastig om deze route te vinden. We hoopten dat we onderweg reigers en bald eagles zouden zien, maar helaas. Bij achten kwamen we bij onze B&B aan. We waren behoorlijk moe, zodat we al om half 10, na een heerlijke warme douche, op bed lagen