Ook vandaag liep de wekker weer om half 8 af. Een half uurtje later zaten we alweer aan het ontbijt, waarbij we werden vergezeld door een pasgetrouwd stel, Andrea & Marcel, uit (hoe kan het ook anders) Nederland. Het ontbijt bestond ook deze ochtend weer uit die enorme mand met verse broodjes en muffins. Half 10 waren we klaar voor vertrek en namen we afscheid van onze gastvrouw. Het was slechts een klein stukje rijden voordat we de grens van British Colombia weer passeerden en de klok een uurtje terug konden draaien. Onze eerste stop van dag was bij de Overlander Falls. Een prachtige brede maar lage waterval waar de rivier zich een weg baande langs enorme rotsachtige oevers.

Vanaf de Overlander Falls was het weer een klein stukje rijden naar het Mount Robson Visitor Centre waar we opnieuw stopten. We hadden een prachtig uitzicht op de imposante Mount Robson. Jammer genoeg was de top van de 3954 meter hoge berg (de hoogste in Canada) in wolken gehuld, maar af en toe hadden we geluk en konden we toch een glimp van het topje zien. We bezochten het toeristen centrum en gingen op zoek naar nabij gelegen wandelroutes. De meeste waren net iets te lang voor onze dagplanning, zodat we maar door rijden. Ons volgende doel was weer een waterval en wel de Rearguard Falls. We wandelden door een bos over wat houten bruggetjes en plots stonden we voor een hek vanwaar we een eerste blik op de falls konden werpen. Prachtig! Deze waterval was hoefijzervormig en lag bovendien in een bocht van de rivier. De rivier stortte zich in de gehele breedte een drie tot viertal meter naar beneden om zich vervolgens in een haakse linker bocht te wringen.

Rond half 1 reden we weg bij de waterval en gingen we op weg naar het R.S.Waterfowl Sanctuary. Dit gebied lag wat verscholen langs de weg, zodat we er weer bijna voorbij reden. Het was een soort particulier parkje wat ter nagedachtenis was aan Robert Starratt. We maakten een wandeling over de vlakte waarbij we diverse vogels zagen en hoorden. Toen we bij een splitsing aankwamen, was het niet geheel duidelijk waar we nu naar toe moesten want het infobord was wat verouderd. Het eerste pad leidden ons het park uit, het tweede pad verdween onder water en het derde pad ging verder het bos in. We liepen langs een oude ruïne (waarschijnlijk ooit een huis) van wie dat konden we niet helemaal meer ontcijferen, want het infobordje was gedeeltelijk verbleekt. Naarmate we verder in het bos kwamen, kregen we steeds meer last van muggen. We begonnen ons ook meer zorgen te maken, want het pad liep steeds verder van de auto vandaan en dat leek ons geen goed teken. Op een gegeven moment waren we de muggen zo zat dat we rechts omkeert maakten. Onderweg zagen we beide verse pootafdrukken van een beer. We zeiden allebei maar niets om elkaar niet bang te maken. Opgelucht arriveerden we rond 3 uur bij de auto en reden we snel weg van deze plek. We reden nu flink door tot aan wederom een waterval en wel Little Hell’s Gate. In eerste instantie waren we ook deze waterval voorbij gereden. Het bord stond dan ook behoorlijk verdekt opgesteld in de bocht. Deze waterval bleek vanwege het hoge waterpeil erg bijzonder te zijn. Een Canadese familie vertelde ons dat het waterniveau zelfs 3 tot 5 meter hoger was dan normaal, vanwege de enorme sneeuwval die dit jaar was gevallen.  

Het was nog een heel gepuzzel om een leuk restaurantje te vinden, want Clearwater bleek een nogal klein dorp te zijn. Gelukkig hadden we in een boekje de 'Trophy Mountain Buffalo Ranch' zien staan en dat leek ons wel wat. We moesten wederom goed zoeken en konden onze ogen in eerste instantie niet geloven toen we bij het restaurant arriveerden. Het restaurant bleek in de tuin van een huis te liggen en zag er erg primitief uit. Het eten (Maui Waui Bison Sirlion) echter smaakten heerlijk, maar toch hadden we een beetje onze twijfels. Druk was het er wel, want alle tafels (5 in totaal) waren bezet. Na het diner zetten we koers richting de 'The Blue Grouse Country Inn' B&B. Eenmaal aangekomen op het landgoed zagen we een prachtig en gezellig houten complex liggen. Ook hier moesten we het weer met een papiertje doen, want de gastvrouw was niet thuis. We hadden onze kamer snel gevonden, maar voordat we naar binnen gingen genoten we nog even van de zoemende kolibrietjes. Jeroen vond er nog eentje op de grond, die was waarschijnlijk heel hard tegen een ruit gevlogen want hij zat er wat versuft bij. Het was inmiddels alweer bij tienen toen we onder de wol kropen.